١٩٨- امام باقر ٧ فرمود: نخستين كسى كه بر او قرعه كشيده شد، مريم دختر عمران بود و اين است سخن خداوند كه مى‌فرمايد: «و تو نزد آنان نبودى، هنگامى كه قرعه كشيدند كه كدام يك از مريم كفالت كنند»[١] و چوبه‌هاى تير قرعه شش تا بود، و نيز در باره يونس قرعه كشيدند و آن هنگامى بود كه با آن قوم سوار كشتى شد و كشتى در وسط دريا متوقف شد، آنها سه بار قرعه كشيدند (كه يك نفر را به دريا اندازند تا كشتى سبك شود) هر بار قرعه به نام يونس افتاد، پس يونس به سينه كشتى رفت و ناگهان ماهى بزرگى دهانش را گشوده بود و يونس خود را انداخت. همچنين عبد المطلب نه پسر داشت و نذر كرد كه اگر دهمى هم پسر باشد آن را ذبح كند و چون عبد اللَّه به دنيا آمد نمى‌توانست او را ذبح كند در حالى كه پيامبر خدا ٦ در صلب او بود، پس ده شتر آورد و ميان آنها و عبد اللَّه قرعه كشيد قرعه به نام عبد اللَّه افتاد، ده شتر ديگر اضافه كرد باز قرعه به نام عبد اللَّه درآمد، همين طور ده تا ده تا شترها را اضافه مى‌كرد و قرعه همچنان به نام عبد اللَّه مى‌افتاد، وقتى تعداد شترها به صد رسيد قرعه به شترها افتاد، عبد المطلب گفت: من با پروردگارم انصاف نكردم، پس سه بار قرعه به تكرار كرد هر بار قرعه با شترها افتاد، پس گفت: اكنون دانستم كه پروردگارم راضى است و شترها را نحر كرد.

در «به» سه خصلت است‌

١٩٩- شهاب بن عبد ربّه مى‌گويد: از امام صادق ٧ شنيدم كه مى‌فرمايد: زبير نزد پيامبر خدا ٦ آمد در حالى كه در دستش يك عدد به بود، پيامبر خدا به او فرمود: اى زبير اين چيست كه در دست توست؟ گفت: يا رسول اللَّه، اين يك به است. پيامبر فرمود: اى زبير، بخور كه در آن سه خصلت است: قلب را آرامش مى‌دهد و بخيل را سخاوتمند و ترسو را شجاع مى‌كند.

مصنف اين كتاب مى‌گويد: از استادم محمد بن حسن شنيدم كه از امام صادق ٧ روايت مى‌كرد كه زبير از خاندان ما بود تا اينكه جوجه‌اش بزرگ شد و او را از رأى خود برگردانيد. (منظور از جوجه زبير، پسرش عبد اللَّه مى‌باشد.)

[١] سوره آل عمران، آيه ٤٤.