پرتو ولايت - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٣٤ - شب قدر
ممكن است اين پرسش مطرح شود كه چرا امام حسين عليه السّلام با اينكه از شهيد شدنش باخبر بود، باز به ميدان جنگ رفت و با دست خود جانش را به خطر انداخت؟
امام حسين عليه السّلام اصل اسلام را در خطر مىديد و از نقشههاى شوم بنى اميه براى خاموش كردن صداى «أشهد أن محمّدا رسول اللّه» باخبر بود؛ ازاينرو جانش را فداى دين و قرآن كرد. در حقيقت امام حسين عليه السّلام با خون خود درخت اسلام را آبيارى كرد و دين جدش را زنده كرد.
هنگامى كه امام حسين عليه السّلام از مكه به سمت عراق حركت كرد، به بنى هاشم نامه نوشت و در آن نامه فرمود: «هركس به من ملحق شود، شهيد خواهد شد و هركس تخلف كند و در ركاب من نيايد، به پيروزى نائل نشده است». بنابراين امام حسين عليه السّلام فتح و ظفر را در شهادت مىديد و جانش را در راه هدف والايش فدا كرد.
چهره امام حسين عليه السّلام پس از آن همه تلفات و مصيبتها، درخشندهتر و مبتهجتر مىگرديد و در مقابل ظلم و طغيان ايستاد و همه همتش را براى پيروزى بر باطل به كار بست تا به ظفر الهى نائل شد.
شب قدر
خداوند در شب قدر آنچه را كه امام تا يك سال آينده بايد بداند، بر او افاضه مىكند. امام صادق عليه السّلام مىگويند: «در شب قدر روح و ملائكه بر حجت خدا نازل مىشوند تا همه تقديرات سال آينده را بر او عرضه كنند، ازاينرو امام معصوم از يك سال آينده باخبر است، ولى اگر يكى از امامان معصوم بخواهند بيش از آن را بدانند، خداوند، طبق درخواستشان، آنها را باخبر مىكند»؛ مانند پيغمبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله كه مىخواست بداند بر حسينش چه مىگذرد، خداوند نيز دريغ نكرد و حضرت را از آينده امام حسين عليه السّلام باخبر كرد.