پرتو ولايت - معرفت، محمد هادى - الصفحة ١٣٤ - نوع اراده الهى در آيه تطهير
درونى همانا خرد انسانى است».
درون انسان نيرويى وجود دارد كه زبانش، زبان پيامبران است و انسان بهوسيله آن سخن پيامبران را مىفهمد. اگر انسان در ذاتش از اين حجتها برخوردار نبود، هيچگاه نمىتوانست سخن پيامبران را بفهمد. هدف از ارسال پيامبران نيز، كمك كردن به اين حجت درونى انسانهاست.
مولا امير مؤمنان عليه السّلام مىگويند: «فبعث فيهم رسله، و واتر إليهم أنبياءه، ليستأدوهم ميثاق فطرته، و يذكّروهم منسيّ نعمته، و يحتجّوا عليهم بالتبليغ، و يثيروا لهم دفائن العقول»[١].
«پيامبران را پىدرپى بر مردم فرستاد تا پيمانى را كه در ميثاق فطرت با آنان بسته بود، ادا كنند و نعمتهاى فراموش شده را [كه بزرگترين آنها عقل است] يادآور شوند و برسانند آنچه را بايد برسانند و آنچه را كه در گنجينههاى خرد نهفته، برانگيزانند».
هدف پيامبران زدودن غبارى است كه بر اثر برخى از كارهاى نادرست، بر عقل انسان مىنشيند. با زدودن اين غبار، آنچه كه در دل عقول انسانها نهفته است، برانگيخته مىشود؛ به همين جهت يكى از اسمهاى پيامبران، مذكّر (يادآورنده) است.
يكى از صحابه بزرگ پيامبر به نام وابصة بن معبد از پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله پرسيد: «با كدام مقياس مىتوان نيكى را از بدى تشخيص داد؟»
پيامبر پاسخ دادند: «يا وابصة، استفت نفسك، البرّ ما اطمأنّ إليه القلب و اطمأنّت إليه النفس؛ و الإثم ما حاك في القلب و تردّد في الصدر»[٢]؛ «اى وابصه، اين سؤال علمى را از خودت بپرس؛ خوبى آن چيزى است كه نفست آن را بپسندد و عقل [بى درنگ] آن را بپذيرد؛ و بدى آن چيزى است كه در نفس اثر مىگذارد و [مورد پذيرش
[١] . نهج البلاغه، خطبه ١، ص ٤٣.
[٢] . مسند احمد، ج ٤، ص ٢٢٨.