ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٢٠٢ - باب بداء و معنى آن

٢-

امام صادق عليه السلام راجع بآيه (٤١ سوره ١٣) «و خدا آنچه را خواهد محو ميكند و ثبت ميكند» فرمود: مگر نه اينست كه محو شود چيزى كه ثابت بوده و ثبت شود چيزى كه نبوده (و بدا چيزى جز اين نيست).

٣-

امام صادق عليه السلام فرمود: خدا هيچ پيغمبرى را مبعوث نفرمود جز اينكه سه خصلت را از او پيمان گرفت: ١- اقرار به بندگى خدا ٢- كنار زدن شريكها و مانندها براى خدا ٣- اقرار باينكه خدا هر چه را خواهد مقدم دارد و هر چه را خواهد بتأخير اندازد (و همين است معنى بدا و از اين روايت اهميت موضوع «بدا» معلوم مى‌شود، زيرا كه در رديف خداپرستى و توحيد قرار گرفته است).

٤-

حمران گويد از امام باقر راجع بقول خداى عز و جل (٣ سوره ٦) «مدتى معين كرد و مدتى معين نزد اوست پرسيدم، حضرت فرمود: مقصود دو مدت است: مدتى حتمى و مدتى مشروط.

٥-

مالك جهنى گويد: امام صادق عليه السلام راجع بقول خداى تعالى (٦٨ سوره ١٩) «مگر انسان بياد ندارد كه ما او را آفريديم و هيچ نبود» پرسيدم: فرمود: نه اندازه‌گيرى و نه هست شده بود و راجع بقول خدا (اول سوره ٧٧) «آيا بر انسان زمانى از روزگار گذشت كه چيز قابل ذكرى نبود» پرسيدم فرمود: اندازه‌گيرى شده بود ولى قابل ذكر نبود.

٦-

امام باقر عليه السلام فرمود: علم دو گونه است: ١- علمى كه نزد خدا در خزانه است و كسى از