ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٢٧٧ - ائمه عليهم السلام نور خدايند

نگاهش دارد و از هراس بزرگ روز قيامت ايمنش سازد.

٢-

امام صادق (ع) راجع بقول خداى تعالى (١٥٧ سوره ٧) «كسانى كه پيروى ميكنند از رسول و پيغمبرى كه درس ناخوانده است و اوصافش را در توراة و انجيل نزدشان نوشته مييابند، ايشان را بكار نيك واميدارد و از كار زشت نهى ميكند و پاكيزه‌ها را براى ايشان حلال و پليدى‌ها را برايشان حرام ميسازد- تا آنجا كه فرمايد- و پيروى كنند از نورى كه با او نازل شده، تنها ايشان رستگارند» فرمود مقصود از نور در اينجا [على‌] امير مؤمنان و ائمه (ع) ميباشند.

٣-

ابى جارود گويد بامام باقر (ع) عرض كردم: خدا باهل كتاب خير بسيارى داده است، فرمود: آن چيست؟ عرض كردم: قول خود خداى تعالى است (٥٤ سوره ٢٨) «كسانى را كه پيش از آن بآنها كتاب داديم باو ميگروند- تا آنجا كه فرمايد- آنها براى شكيبائيشان دو مرتبه اجر گيرند» امام فرمود: خدا بشما هم عطا كرده چنان كه بايشان عطا كرده است، سپس تلاوت فرمود (٢٩ سوره ٥٧) «اى گروندگان از خدا باك داشته باشيد و برسولش ايمان آوريد تا دو بهره از رحمت خود بشما دهد و براى شما نورى قرار دهد كه در پرتوش حركت كنيد» يعنى امامى كه باو اقتدا كنيد.

٤-

ابو خالد كابلى گويد: از امام باقر (ع) در باره قول خداى تعالى (٨ سوره ٦٤) «بخدا و رسولش و نورى كه فرستاديم ايمان آوريد» پرسيدم فرمود: اى ابا خالد بخدا مقصود از نور ائمه (ع)