ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٢٠٤ - باب بداء و معنى آن

شود كه ديروز در علم خدا نبوده باشد (يعنى خدا آن را نداند مگر وقتى كه واقع شود) فرمود: نه، هر كه چنين گويد خدايش رسوا كند. عرضكردم بفرمائيد مگر نه اينست كه آنچه واقع شده و آنچه تا روز قيامت واقع مى‌شود در علم خدا هست فرمود: چرا، پيش از آنكه خلق را بيافريند (همه چيز را ميدانست).

١٢-

و فرمود اگر ميدانستند چه پاداشى در اعتقاد ببدا هست از سخن در آن سستى نميورزيدند.

١٣-

و فرمود: هرگز هيچ كس پيغمبر نشد تا به پنج خصلت براى خدا اقرار كرد: بدا، مشيت سجود، بندگى، اطاعت.

١٤-

و فرمود: خداى عز و جل محمد (ص) را بآنچه از اول دنيا واقع شده و بآنچه تا پايان دنيا واقع مى‌شود خبر داد، آنچه از اين وقايع حتمى است باو خبر داد (و نسبت بغير آن كه حتمى نيست و بمشيت او مربوطست) استثنا قائل شد. (و باو خبر نداد).

١٥-

حضرت رضا عليه السلام فرمود، هرگز خدا پيغمبرى مبعوث نفرمود مگر با حكم حرمت شراب و اقرار به بدا براى خدا.

١٦-

از امام عليه السلام سؤال شد كه خدا چگونه داند؟ فرمود: خدا بداند و بخواهد و اراده كند و مقدر سازد