يكى از رواياتى كه براى اثبات ولايت فقيه مورد توجه قرار گرفته، توقيع مبارك ولى عصر (عج) است. اسحاق بن يعقوب طى نامه‌اى سؤالاتى كه براى آنها جوابى نيافته، طرح و جواب آنها را از امام زمان (عج) درخواست مى‌كند. جواب نامه به خط شريف ولى عصر (عج) صادر و از طريق محمدبن عثمان، يكى از نوّاب خاص آن حضرت، ابلاغ مى‌شود. سطر ذيل از اين نامه، مورد نظر ماست:

«واما الحوادث الواقعه فارجعوا فيها الى رواة حديثنا، فانَّهم حجتى عليكم و انا حجّة اللّه عليهم‌

؛ در حوادث واقع شده به راويان حديث ما رجوع كنيد؛ زيرا آنان حجّت من بر شما هستند و من هم حجّت خدا بر آنان.»[١]

به دو بخش از اين روايت مى‌توان استدلال كرد. در بخش اوّل، امام زمان (عج) راويان را مرجع تعيين وظيفه در حوادث واقع شده معرّفى و حكم به لزوم مراجعه به آنان مى‌فرمايد. در اينجا دو نكته قابل دقّت است؛ اوّل اينكه، در روايت كلمه «رواة» آمده است كه با دقّت و بررسى مى‌توان پى‌برد كه منظور از آن، همان فقيهان مى‌باشند؛ زيرا بديهى است كه امام (عج)، شيعيان خود را به راويان الفاظ احاديث، آن هم بدون دقّت و تفقّه در مفاد آنها، ارجاع نداده است؛ چرا كه راويان فقط حافظ الفاظ احاديثند و اين فقها هستند كه در روايات، تفقّه داشته و حكم الهى و نظر ائمه‌اطهار (ع) را به‌دست مى‌آورند.

نكته ديگر آن است كه منظور از مراجعه به فقها، به معناى دريافت‌

[١] - شيخ صدوق، من لا يحضره الفقيه، ج ٢، ص ٤٨٣، باب ٤٥، حديث ٤ و شيخ طوسى، كتاب الغيبة، حديث شماره ٢٤٧.