«و اين كتاب (قرآن) را به حق بر تو نازل كرديم، در حالى كه كتب پيشنيان را تصديق مى‌كند و حافظ و نگهبان آنهاست، پس بر طبق احكامى كه خدا نازل كرده در ميان آنها حكم كن و از هوى و هوسهايشان از اين حقى كه به سوى تو آمده پيروى مكن.»[٢]

آيه‌اى خطاب به پيامبر اكرم (ص) مى‌فرمايد:

«در ميان آنها طبق آنچه خداوند نازل كرده داورى كن و از هوسهاى آنان پيروى مكن و از آنها برحذر باش، مبادا تو را از بعضى احكامى كه خدا بر تو نازل كرده منحرف كنند.»[٣]

آيه‌اى خطاب به اهل انجيل مى‌فرمايد:

«وَلْيَحْكُمْ اهْلُ الْانْجِيلِ بِما انْزَلَ اللّه فيهِ»[٤]

اهل انجيل بايد به آنچه خداوند در آن نازل كرده حكم كنند.»

اين دسته از آيات دلالت مى‌كنند كه بايد احكام الهى در جامعه حكمفرما باشند و هدف از نزول كتب، روشن كردن قانون خدا و هدف از ارسال رسل، اجراى احكام الهى بوده است.

خلاصه آنكه، بنابر بينش اسلامى، حقّ قانونگذارى اختصاص به خداوند متعال كه خالق تمام هستى است، دارد و كسى حق جعل و وضع قانون را ندارد مگر آنكه از طرف خداوند مأذون باشد.[٥]

[١] - سوره مائده، آيات ٤٤، ٤٥ و ٤٧.

[٢] - همان، آيه ٤٨.

[٣] - همان، آيه ٤٩.

[٤] - همان، آيه ٤٧.

[٥] - براى بررسى بيشتر آيات ر. ك. به: جعفر سبحانى، مبانى حكومت‌اسلام، ص ١٠٢ به بعد؛ مكارم‌شيرازى، پيام‌قرآن، ج ١٠، ص ٩٠ به بعد؛ علّامه طباطبائى، تفسير الميزان، ج ١٠، ص ٨٥.