دولت يار (نقد و بررسى كتاب آخرت و خدا، هدف بعثت انبياء)
 
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص

دولت يار (نقد و بررسى كتاب آخرت و خدا، هدف بعثت انبياء) - حامدنيا، رسول - الصفحة ٨٩

آيه ٦٧ سوره‌مائده سند ديگرى درباره‌رهبرى بعد از پيامبر (ص) است:

«يا ايُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما انْزِلَ إلَيْكَ وَ انْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللّه يِعْصِمُكَ مِنَ النّاسِ؛

اى پيامبر! آن چه از جانب پروردگارت به سوى تو نازل شده، ابلاغ كن و اگر نكنى پيامش را نرسانده‌اى و خدا تو را از (گزند) مردم نگاه مى‌دارد.»

بنابر نظر شيعه و سنّى آيه فوق در غدير خم از آخرين آياتى است كه بر پيامبر (ص) نازل شده است. پيامبر اكرم (ص) با خواندن اين آيه از مردم مى‌پرسند:

«أَلسْتُ اوْلى بِكُمْ مِنْ انْفُسِكُمْ‌

؟ آيا من نسبت به شما از خودتان سزاواتر نيستم؟»

بعد از اقرار مردم، دست على (ع) را بلند مى‌كند و مى‌فرمايد:

«مَنْ كُنْتُ مَوْلاهُ فَعَلِىٌ مَوْلاه‌

؛ كسى كه من مولى و ولى او هستم على مولى و ولى اوست.»[١]

در اينجا ولايت امير المؤمنين (ع) ثابت شده است و امير مؤمنان به عنوان ولى مؤمنين از سوى خداوند متعال تعيين مى‌گردد.[٢]

حديث ثقلين نيز از جمله روايات متعددى است كه دلالت بر ولايت و امامت ائمه اطهار (ع) دارد و چاره گمراه نشدن مسلمين را در تمسّك به آنان در كنار قرآن ذكر مى‌كند.

«إِنّى تارِكٌ فِيكُمُ الثِّقْلَيْن كِتابَ اللّه وَ عِتْرَتى ما انْ تَمَسَّكْتُمْ بِهِما لَنْ تَضِلُّوا أَبَدا

...؛ من دو چيز گران مايه، كتاب خدا و اهل بيتم را بين شما مى‌گذارم تا وقتى كه تمسّك به آن جستيد، هرگز گمراه نمى‌شويد ...»[٣]


[١] - بحارالانوار، ج ٧٣، ص ١٠٨.

[٢] - ر. ك. به: طبرسى، مجمع‌البيان، ج ٣ و ٤، ص ٢٧٩.

[٣] - اين حديث از جمله احاديثى است كه در كتب اهل تسنّن زياد نقل شده است. منابعى كه از اهل تسنّن اين حديث را نقل كرده‌اند به ٢٠٠ كتاب مى‌رسد. از جلمه: صحيح مسلم، جزء هفتم، ص ١٢٣. ر. ك به: استاد مطهرى، مجموعه آثار، ج ٤، رهبرى و امامت.