اگر آقاى بازرگان سلطه را به اين معنا مى‌گيرد كه فرامين كسى كه داراى سلطه است بايد اجرا شود؛ اين معنا طبق آيات فراوان قرآن درباره پيامبر صادق است و ايشان داراى ولايت و سلطه هستند. بنابراين سخن آقاى بازرگان كه بيان مى‌كند، پيامبر هيچ‌گونه سلطه‌اى نداشته، مردود است.

لازم است ناهماهنگى و تناقض ظاهرى آيات دسته اوّل كه مورد تمسّك نويسنده قرار گرفته و دلالت به سلطه پيامبر نمى‌كند و احيانا هر نوع سلطه‌اى را نفى مى‌كند و آيات دسته دوم كه دلالت بر ولايت و سلطه داشتن پيامبراكرم (ص) مى‌كند، توضيح داده شود.

چنان كه مفسّرين بزرگوار فرموده‌اند، لحن و بيان اين دو دسته آيات متفاوت از يكديگر است. آيات دسته اوّل در مورد كسانى است كه هنوز ايمان نياورده و دين اسلام را پذيرا نشده‌اند. از طرفى چون پيامبر، پيامبر رحمت است، نگران مردمى است كه ايمان نياورده‌اند و راه ضلالت را بر هدايت ترجيح داده و جهنّم را بر خود هموار نموده‌اند. لذا از اين وضعيت بسيار ناراحت است و مى‌كوشد تا آنان نيز ايمان آورند.[١]

خداوند اراده كرده كه مردم با اختيار خود و ادلّه روشن، دين حق را پذيرا شوند و اسلام آورند. والّا اگر خداوند مى‌خواست كه همه مردم ايمان آورند، مى‌توانست به صورت جبرى آنان را به ايمان آوردن وادار

[١] - سوره شعرا، آيه ٣.