دولت يار (نقد و بررسى كتاب آخرت و خدا، هدف بعثت انبياء)
 
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص

دولت يار (نقد و بررسى كتاب آخرت و خدا، هدف بعثت انبياء) - حامدنيا، رسول - الصفحة ٩٤

حكومت و رهبرى امّت اسلامى حق امام معصوم است. اما در زمان غيبت امام معصوم (ع)، رهبرى و اداره جامعه مسلمين چه مى‌شود؟ آيا رهبرى و اداره جامعه، رها شده يا به افرادى خاص سپرده شده است؟

در اينكه در عصر غيبت نيز نياز به رهبر وجود دارد، هيچ ترديدى وجود ندارد. بديهى است تا وقتى كه زندگى اجتماعى وجود دارد، جامعه به زمامدار و اداره كننده نيازمند است امّا حقّ زمامدارى و تصدّى حكومت از آن كيست؟

در اعتقاد شيعه، مسأله «ولايت فقيه» به عنوان تداوم ولايت و امامان معصومان (ع) مطرح شده است. در زمان غيبت، فقها كه آگاه به احكام الهى هستند؛ از طرف امام معصوم به چنين سمتى منصوب شده‌اند.

١٥) پيشينه تاريخى ولايت فقيه‌

از وقتى كه فقه شيعه گردآورى شده‌[١] بحث ولايت فقيه، توسط فقهاى شيعه در مناسبتهاى گوناگون و ابواب مختلف، از جمله: كتاب جهاد، كتاب امر به معروف و نهى از منكر، كتاب حدود و قصاص و غيره مطرح گرديده است در اينجا فقط به برخى از فقهايى كه در آثار خود بحث ولايت را مطرح ساخته‌اند اشاره مى‌كنيم.

شيخ‌مفيد[٢] (م. ٤١٣)، شيخ‌طوسى‌[٣] (م. ٤٦٠)، حمزه‌بن عبدالعزيز مشهور به سلّار ديلمى‌[٤] (م. ٤٦٩)، علّامه حلّى‌[٥] (م. ٧٧١)، شهيد اوّل‌[٦] (م. ٧٨٦)، جمال‌الدين‌احمد ابن‌فهد حلّى‌[٧] (م. ٨٤١)، محقق كركى‌[٨] (م. ٩٤٠)، مقدس اردبيلى‌[٩] (م. ٩٣٠)، شهيد ثانى‌[١٠] (م. ٩٦٥)، جوادبن محمد حسينى‌عاملى‌[١١]


[١] - محمد هادى معرفت، ولايت فقيه، ص ١.

[٢] - ر. ك. به: المقنعة، صص ٨١٠ و ٨١١.

[٣] - النهايه، صص ٣٠٠ و ٣٠١.

[٤] - المراسم العلوية، صص ٢٦٣ و ٢٦٤ و الجوامع الفقهية، ص ٥٩٦.

[٥] - قواعد الاحكام، باب جهاد.

[٦] - الدروس، ص ١٦٥.

[٧] - المهذب البارع، ج ٢، ص ٣٢٨.

[٨] - وسايل المحقق الثانى، رسالة صلاة الجمعة، ج ١، ص ١٤٢.

[٩] - مجمع الفائده، ج ٤، ص ٢٠٥.

[١٠] - مسالك الافهام، ج ١، صص ٤٨ و ٥٤.

[١١] - مفتاح الكرامة، ج ١٠، ص ٢١.