استقرار خداپرستى و حاكميّت خدا در زمين،[١] تعليم و تربيت فراگير بشر،[٢] احياى ارزشهاى انسانى و الهى و آزادى بشر از هر گونه اسارت،[٣] احياى قسط و برقرارى عدالت اجتماعى،[٤] فيصله دادن به اختلافات بر اساس احكام الهى،[٥] اجراى احكام و قوانين دين‌[٦] و ... از جمله اهداف رسالت پيامبران است كه در قرآن به آنها اشاره شده است.[٧]

چنانكه مشخص است اجراى تمامى اين اهداف، همان به دست گرفتن حكومت است و به خاطر همين بود كه پيامبران الهى همين كه زمينه را مساعد ديدند اقدام به تشكيل حكومت كردند.

از جهت ديگر، دين الهى علاوه بر احكام فردى و عبادى داراى يك سلسله احكام حقوقى و اجتماعى است كه پيامبران ملزم به اجراى آن بودند و اجراى آن احكام بدون در دست داشتن حكومت ممكن نبود.

بنابراين خداوند به پيامبران خود اجازه تشكيل حكومت را داده و همه مردم را ملزم به اطاعت از آنان كرده است؛ چنان كه آيه ٦٤ از سوره نسا به اين مطلب دستور مى‌دهد و مى‌فرمايد:

«وَ ما ارْسَلْنا مِنْ رِسُولٍ الّا لِيُطاعَ بِاذْنِ اللّه‌

؛ هيچ پيامبرى را نفرستاديم مگر براى اين كه به فرمان خدا از وى اطاعت شود.»

اطاعت از پيامبران الهى در اين آيه داراى اطلاق مى‌باشد و مقيّد نشده است. لذا هم شامل دستوراتى كه پيامبران از سوى خداوند آورده‌اند مى‌شود و هم فرمانهايى كه پيامبران الهى با ديدن مصالح صادر كرده‌اند.

[١] - سوره نحل، آيه ٢٦، سوره اعراف، آيه‌هاى ٨٥- ٥٩ و سوره انبيا، آيه ٢٥.

[٢] - سوره جمعه، آيه ٢.

[٣] - سوره اعراف، آيه ١٥٧.

[٤] - سوره حديد، آيه ٢٥.

[٥] - سوره نساء، آيه ٢٥.

[٦] - سوره فتح، آيه ٥٩.

[٧] - براى مطالعه بيشتر رجوع كنيد به قسمت اول همين بخش.