ترديدى نيست كه «توحيد» از اهداف والاى انبياست. همه آنها براى بسط توحيد در ميان بشريّت مبعوث شده‌اند تا انسان را به سعادت و كمال نهايى، كه در پرتو شناخت و پرستش خداى يگانه حاصل مى‌شود، رهنمون سازند. بديهى است كه اين هدف برين، منافاتى با ساير اهداف كه زمينه‌ساز اين مقصدند ندارد.

مؤلف محترم، كسانى را كه معتقدند دين و انبياى الهى هم براى آخرت و هم براى اصلاح زندگى دنيوى برنامه دارند، مورد انتقاد قرار مى‌دهد و آنها را متهم به استفاده ابزارى از دين و تنزّل مقام و شأن دين و انبياى الهى مى‌كند. اما در ترسيم اهداف بعثت انبيا، يكى از اهداف مهم و اساسى را «آخرت» قرار مى‌دهد.

اگر منظور ايشان از هدف قرار دادن «آخرت» به عنوان هدف بعثت انبيا، همان به دست آوردن بهشت و نعمتهاى آن و لذّات اخروى و گريز از جهنّم است- كه چنين هم هست- اين هم نوعى معامله و تنزل مقام دين و انبيا و اهداف آنان در حد اشباع غرايز انسان بايد محسوب شود.

بنابراين همان طور كه اگر «آخرت» هدف بعثت انبيا و دين باشد اشكالى ندارد، هدف بودن اصلاح زندگى اجتماعى بشر و ترسيم سياستهاى كلان به خصوص در باب سياست به منظور قرار دادن زندگى دنيوى در مسير تكامل معنوى نيز باعث تنزل مقام انبيا و دين و دورى از شأن خداوند متعال نمى‌گردد.

اين حقيقت را نمى‌توان ناديده گرفت كه انسان از عوامل گوناگونى از جمله «محيط» تأثير مى‌پذيرد. اگر افراد بشر بخواهند به هدف نهايى دست يابند، بايد محيط و جامعه‌اى كه در آن زندگى مى‌كنند، سالم باشد.

البته افراد نادرى هم هستند كه مى‌توانند در محيط ناسالم رشد و كمال يابند. پيامبران الهى براى رسيدن به جامعه سالم و فراهم كردن زمينه براى‌