واژه سنّت در قرآن و روايات ائمه‌اطهار (ع) زياد به كار رفته،[٢] امّا مورد نظر ما، معناى اصطلاحى سنّت در فرهنگ‌اسلامى است كه عبارت است از: گفتار، روش، كردار، شيوه و تقرير پيامبر (ص) و امامان معصوم (ع) كه براى پيروان دين اسلام حجّت است. سنّت در اسلام، از منابع دين و از حجيّت برخوردار است. در واقع؛ مفسّر و مبيّن قرآن است كه بدون آن، كتاب خداوند مجمل خواهد بود. سنّت سه قسم دارد: قولى، فعلى و تقريرى، كه نشاندهنده تأييد و امضاى ائمه‌اطهار (ع) است.

بنابراين سنّت پيامبر (ص) و امامان معصوم (ع)، شامل احاديث، كردار، افعال، خطبه‌ها، سخنان، كلمات قصار، وصايا، عهدنامه‌ها، قراردادها و تعاليم، عكس‌العملها و ...، جزء دين و حجّت است، مگر دليلى بر خلاف آن داشته باشيم.

٢- ١٥) دلايل حجيت سنّت‌

قرآن كريم در بسيارى از آيات بر اطاعت و پيروى از پيامبر اكرم (ص) تأكيد كرده است.[٣] علاوه بر اطاعت از پيامبر اكرم (ص)، بعضى از آيات‌

[١] - لسان العرب، ج ٦، ص ٤٠٠، ماده سنن.

[٢] - ر. ك. به: محمد افتخارزاده، روش شناخت سنّت و تاريخ اسلام، ص ١٤٤.

[٣] - ر. ك. به: سوره‌هاى نسا، آيات ٥٩، ٨٠؛ آل‌عمران، آيات ٣٢ و ١٣٢؛ مائده، آيه ٩٢؛ نور، آيه ٥٤؛ محمد، آيه ٣٣؛ تغابن، آيه ١٢.