اين آيه نيز دلالت بر نظريه «مشروعيّت الهى و انتصابى بودن حاكميّت» دارد. خداوند مى‌فرمايد ما حكومت و حكمت را به داود عطا كرديم؛ بنابراين حاكميّت از آن خداست نه مردم.

برخى از آيات قرآن نيز مؤمنين را به اطاعت از فرامين پيامبر (ص) فرا مى‌خوانند و اطاعت از فرامين حضرت را واجب مى‌شمارند. اين دسته از آيات بسيارند و اطلاق وجوب اطاعت از فرامين پيامبر، فرامين حكومتى حضرت را نيز شامل مى‌شود.[٢] امّا برخى‌آيات با صراحت‌بيشترى به حكومت و رهبرى و ولايت پيامبر (ص) پرداخته‌اند؛ مانند: «النَّبىُّ اوْلى بِالْمُؤمِنينَ مِنْ انفُسِهِمْ‌؛ پيامبر نسبت به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است.»[٣]

اين آيه طبق نظر مفسّران بزرگ اسلامى چون: علّامه طباطبائى، مرحوم طبرسى و ...، حكومت و ولايت پيامبر (ص) را بر مؤمنين ثابت مى‌كند و

[١] - سوره يوسف، آيه ٢١.

[٢] - سوره‌هاى انفال، آيات ٢٠ و ٤٦؛ مجادله، آيه ١٣؛ آل‌عمران، آيات ٣٢ و ١٣٢؛ نسا، آيه ٥٩؛ مائده، آيه ٩٢ و نور، آيه ٥٦.

[٣] - سوره احزاب، آيه ٦.