.» بنابراين؛ تشيّع، قلمرو امامت و ولايت را محصور به امور معنوى و دينى نمى‌داند، بلكه معتقد است كه ولايت ائمه اطهار (ع)، رهبرى و زعامت سياسى و اداره جامعه را نيز شامل مى‌شود. به عبارت مختصر؛ قلمرو ولايت، «دين» و «دنيا» است.

تصوير جامع از امامت نزد علماى شيعه (متكلّم، مفسّر، محدّث و فيلسوف) در همه اعصار يك اصل مسلّم بوده كه در كتب و آثار خود به آن پرداخته‌اند.[١]

١٣) شئون امامت‌

در عقيده تشيّع، پيامبر (ص) علاوه بر مقام نبوّت، در مقام امامت نيز بوده‌اند. لذا بعد از ايشان، مقام امامت به ائمه اطهار (ع) رسيده است.

منصب امامت در بردارنده شئون مختلفى است كه به برخى از آنها اشاره مى‌شود.

[١] - ر. ك. به: فرامرز قراملكى، چهار گفتار، ص ١٩.

شيخ مفيد ٣٣٦- ٤١٣ در كتاب« اوائل المقالات»، سيد مرتضى علم الهدى( ٣٥٥- ٤٣٦) در« رساله حدود و الحقايق»، شيخ طوسى( ٣٨٥- ٤٦٠) در كتاب« شرح العبارات المصطلحه بين المتكلمين»، خواجه نصيرالدين طوسى( ٥٩٨- ٦٧٢) در« فصول نصريه و تجريد الاعتقاد»، ابن ميثم بحرانى( ٦٣٣- ٦٩٩) در« قواعد الحرام»، علّامه حلّى( ٦٤٨- ٧٢٨) در« نهج المسترشدين» و ساير آثار، فخر المحققين( ٦٨٣- ٧٧١) در« ارشاد المسترشدين»، فاضل مقداد( ٨٢٨) در« اللوامع الالهية و ارشاد الطالبين»، ابن جمهور احسائى( سده دهم) در« گوهر مراد»، عبدالرزاق لاهيجى( ١٠٧٢) در« گوهر مراد»، طبرسى نورى( ١٢٥٤- ١٣٢٠) در« كفاية الموحدين» و علماى معاصر، همه ديدگاهى جامع درباره ولايت و امامت ارائه كرده‌اند.