گفتيم جامعه براى اينكه بتواند به حيات خود ادامه دهد و افراد بشر به اهداف زندگى اجتماعى و معنوى خود برسند، نياز به قانونگذار، قانون و مقررات و مجرى قانون است. بدون شك اين كار از عهده دستگاهى به نام حكومت بر مى‌آيد. اسلام نيز وجود چنين دستگاهى را براى جامعه لازم مى‌شمارد و آنانى را كه مخالف و منكر حكومت هستند، مورد سرزنش و نكوهش قرار مى‌دهد.

امير المؤمنين على (ع) در پاسخ به خوارج كه منكر حكومت بودند و شعار «

لا حُكْمَ الّا للّه؛

حكومت جز براى خدا نيست‌»، سر مى‌دادند، فرمودند:

«آرى درست است كه (حكم) خاص خداى متعال است لكن اينان (خوارج) مى‌گويند (حكومت و فرمانروايى) خاص خداى متعال است در حالى كه مردم به ناچار بايد حكمى داشته باشند چه درستكار و چه نادرست‌.»[١]

حضرت على (ع) وجود حكومت را براى جامعه امرى لازم و ضرورى مى‌دانند و حتّى وجود حاكمى فاجر را بهتر از نبود آن براى جامعه مى‌شمارند، چرا كه حاكم فاجر هم تا آنجايى كه قوانين و مقررات به نفع وى باشد يا تزاحمى با منافع او نداشته باشد، آنها را اجرا مى‌كند و نظم و امنيّت نسبى عايد جامعه مى‌شود؛ در حالى كه نبود هر گونه حاكمى جامعه را به هرج و مرج و نابودى سوق مى‌دهد.

ايشان در ادامه وظايف حكومت و حاكم، چنين مى‌فرمايد:

[١] - نهج‌البلاغه، خطبه ٤٠.