اگر دسته‌اى از آيات به ظاهر بر نفى سلطه و سيطره پيامبر (ص) دلالت دارد، در مقابل، دسته‌اى‌ديگر از آيات، چنين‌مفادى را نمى‌رساند و دلالت بر ولايت و سلطه پيامبر (ص) مى‌نمايد كه به برخى از آنها اشاره مى‌شود:

«وَ ما كانَ لِمُؤْمِنٍ وَ لا مُؤْمِنَةٍ إِذا قَضَى اللّه وَ رَسُولُهُ امْرا انْ يَكونَ لَهُمُ الخَيِرَةُ مِن امْرِهِمْ ...؛ هيچ مرد و زن با ايمانى حق ندارد هنگامى كه خدا و پيامبرش فرمانى دادند (در برابر فرمان آنان) اختيارى باشد.»[١]

در آيه فوق، بر لزوم اطاعت و تبعيت از فرامين خداوند و پيامبر تأكيد و هرگونه سرپيچى در مقابل آنان نهى شده است و هيچ مؤمنى حق مخالفت با فرامين خدا و رسول او را ندارد. واجب بودن اطاعت از فرامين پيامبر و نهى شدن از مخالفت با آن، دليل وجود ولايت و سلطه پيامبر (ص) بر مؤمنين است.

«النَّبِىُّ اوْلى بِالْمُؤْمِنينَ مِنْ انْفُسِهِمْ.»[٢]

كلمه «اوْلى» در اين آيه را چه به معناى «ولايت» و چه به معناى شايسته و سزاوارتر بگيريم، در هر دو صورت، اين آيه دلالت مى‌كند كه پيامبر اكرم (ص) درباره مردم حق تصميم‌گيرى دارند و حق تصميم‌گيرى آن حضرت بر مؤمنين از خودشان مقدم است. لذا مؤمنين بايد تصميم پيامبر اكرم (ص) را مقدم دارند و آن را پذيرا شوند و با آن مخالفت ننمايند.

مقدّم بودن تصميم‌گيرى پيامبر (ص) بر مؤمنين، نشانه ديگرى بر ولايت و وجود سلطه پيامبر (ص) بر مؤمنين و ايمان آورندگان است.

«انَّما وَليُّكُمُ اللّه وَ رَسُولُهُ و الَّذينَ آمَنُوا الَّذينَ يُقيمُونَ الصَّلوةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكوةَ وَ هُمْ راكِعُونَ؛ سرپرست و ولى شما تنها خدا و پيامبر او هستند و آنها كه ايمان آورده‌اند. همانها كه نماز را برپا مى‌دارند و در حال ركوع زكات مى‌دهند.»[٣]

[١] - سوره احزاب، آيه ٣٦.

[٢] - سوره احزاب، آيه ٦.

[٣] - سوره مائده، آيه ٥٥.