ميان افراد يك نوع). در اين تنازع، خواه ناخواه آن كه قويتر و نيرومندتر است غالب مى‌شود و باقى مى‌ماند و آن كه ضعيف‌تر است يا كشته مى‌شود يا غذا به او نمى‌رسد و مى‌ميرد.

انتقال خصوصيات ممتاز از طريق وراثت‌

ضمنا متوجه يك اصل ديگرى شد و آن اصل اين است: بچه‌هاى حيوانات كه به دنيا مى‌آيند، (يك قالب) و (يك ريخت) از يك پدر و مادر متولد نمى‌شوند مثل جنس‌هايى كه از كارخانه‌ها صادر مى‌شود، مثلا اگر بلورسازى استكان به وجود مى‌آورد، تمام استكانها صد در صد يك جور است، حيوانات اين طور نيستند، از باب اينكه علل و شرايط زيادى در تكون فرزندان آنها دخالت دارد. حيوانهايى كه از يك پدر و مادر به وجود مى‌آيند، از همان نوع هستند اما خصايص فردى خيلى فرق مى‌كند: رنگ‌ها صد در صد يك جور نيست، شكل‌ها صد در صد يك جور نيست، درشتى و كوچكى صد در صد يك جور نيست، هوش و ذكاوت صد در صد يك جور نيست، پس قهرا قابليت بقاى آنها صد در صد يك جور نيست، بعضى قوى‌تر و نيرومندترند، بعضى نه- عرض كرديم- چون علل زيادى دخالت دارد كه هنوز علم نتوانسته آنها را تحت ضبط در آورد. پس وقتى افرادى از يك نوع كه به دنيا مى‌آيند با يك اختلافاتى به دنيا مى‌آيند. قهرا در نزاعى كه در مى‌گيرد، آن كه اتفاقا و تصادفا با يك علل غير قابل ضبط با يك امتيازاتى به دنيا آمده است، در اين نزاع برنده مى‌شود. او كه برنده شد، ديگرى خواه‌ناخواه محكوم به انقراض است و از ميان مى‌رود. پس او با يك امتيازى باقى مى‌ماند و اين امتياز را هم به وراثت به فرزندان خودش منتقل مى‌كند. نتيجه اين مى‌شود كه نسل دوم مى‌آيد با يك فرق نسبت به نسل اول (نسل اول در سطح پايين‌ترى بود). در ميان افراد نسل اول يك فرد ممتاز بود و چون اين فرد ممتاز با امتيازش توليد فرزند مى‌كند (يعنى امتياز خودش را به فرزندانش منتقل مى‌كند)، تمام فرزندان او مى‌آيند با همه آن امتيازات.

پس قهرا مجموع فرزندان او در يك سطح بالاتر از فرزندان نسل پيشين به دنيا مى‌آيند. ولى در عين حال در خود اينها هم يك اختلافات فردى هست، بعضى با امتيازات بيشتر، بعضى با امتيازات كمتر. باز آن كه با امتيازات بيشتر است باقى مى‌ماند و آن كه با امتيازات كمتر است از ميان مى‌رود. دو مرتبه در نسل بعد در يك سطح بالاترى حيوان به وجود مى‌آيد. پس عامل‌