شهيد مطهرى گرچه عدل را از صفات فعل مى‌داند، اما معنى و ملاك عدل الهى متكلمان را نمى‌پذيرد. به نظر ايشان حُسن و قُبح عقلى كه به عنوان مقدّمه‌اى براى اثبات عدل الهى به كار مى‌رود، از حوزه معقولات نظرى خارج است. حال آنكه عدل امرى حقيقى است. ايشان حسن و قبح را جزو انديشه‌هاى ضرورى عملى اعتبارى مى‌دانند و به هيچ وجه آن را معيار و مقياس افعال بارى محسوب نمى‌كنند. از نظر ايشان حسن و قبح به دو دليل نمى‌تواند ملاك افعال خداوند قرار بگيرد.

اول آنكه اين قضيه‌ى كه عدالت نيكو است، بدين معنا است كه رعايت حقوق ديگران نيكو است، و اين مفهوم رايج عدل، مفهومى است اخلاقى و مبتنى بر حُسن و قُبح عقلى، و دوم آنكه بر فرض كه حُسن و قُبح ذاتى همان‌گونه كه بر اعمال بشر حاكم است بر فعل خداوند هم حاكم باشد، باز هم درمورد خداوند مصداق پيدا نمى‌كند؛ زيرا هيچ كس نسبت به هيچ چيز مالكيتى ندارد تا عملًا ظلم درمورد خداوند صدق كند. بنابراين، خداوند به اين مفهوم رايج نه عادل است و نه ظالم.

از نظر ايشان انسان چون ناقص است، براى آنكه به هدف كمالى خود برسد، نياز به آلات و ابزار دارد و از اين رو، خوب و بد را اعتبار مى‌كند و آن را در جهت رسيدن به هدف به كار