مباحث علمى دينى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٤٦ - تاكيد بر ربوبيت حق تعالى

از اين آيه مباركه استفاده مى‌شود كه اولا كفار معبودهاى خود را سر پرست خود در امور زندگانى ميدانستند و ثانيا آنان را نزديك‌گردانندگان خود بخداى رب العالمين مى‌دانستند، كه نوعى ربوبيت است. خلاصه كلام: ربوبيت به نحوى كه از آيات گذشته معلوم شد، مهمترين انگيزه عبادت حق تعالى است. و مشركين هم بتها را رب خود مى‌دانستند و مشرك مى‌شدند. و جمعى خدا را رب الارباب مى‌دانستند.

تاكيد بر ربوبيت حق تعالى‌

هر كس قرآن مجيد را بخواند و در آيات مشتمله بر لفظ «رب» دقت كند، ميداند كه خداوند براى تثبيت ربوبيت خود خيلى تاكيد فرموده تا بندگان، خداوند متعال را مالك و سيد و سرپرست و همه كاره خود بدانند.

در حقيقت ربوبيت مستلزم و حتى شامل نفع و ضرر و رزق نيز مى‌باشد، و مى‌شود ادعا كرد كه اعتقاد به ربوبيت است كه تذلل و تعظيم و كرنش را عبادت واجبه و يا عبادت محرمه شرك‌آور مى‌سازد.

قال اللّه تعالى: رَبُّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَيْنَهُما فَاعْبُدْهُ‌.

و قال: إِنَّما أُمِرْتُ أَنْ أَعْبُدَ رَبَّ هذِهِ الْبَلْدَةِ.

و قال: يا أَيُّهَا النَّاسُ اعْبُدُوا رَبَّكُمُ الَّذِي خَلَقَكُمْ ...

و قال: ذلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ فَاعْبُدُوهُ‌.

و قال: يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا ارْكَعُوا وَ اسْجُدُوا وَ اعْبُدُوا رَبَّكُمْ‌.