مباحث علمى دينى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٨١ - بحثى ديگر در مورد تعريف زمان و مكان

سرعت سفينه فضايى با نيروى جاذبه زمين، يك تعادل بوجود مى‌آورد كه مانع از سقوط فضاپيما (بعد از خروج از سفينه) مى‌شود و نبايد تصور كرد كه در سفينه فضايى، يا خارج از آن فضاپيمايان ديگر تحت تأثير قوه جاذبه نيستند.

وابستگى نيروى جاذبه يا ماده، بر طبق علم فيزيك، آن قدر زياد است كه اگر نيروى جاذبه از ماه گرفته شود، ماده باقى نمى‌ماند و محال است كه يك موجود جاندار (و بى‌جان) يك لحظه بعد از قطع امواج نيروى جاذبه باقى بماند.

اين‌ها بود ماحصل نظريه دانشمندان فيزيكى قرن نوزدهم و قرن معاصر راجع به زمان و مكان.

اكنون اگر ما اطلاع حاصل كنيم كه مردى در دوازده قرن و نيم پيش از اين، همين نظريه‌ها را در مورد زمان و مكان ابراز كرده آيا شايسته نيست كه باو آفرين بگوييم و وسعت انديشه او را مورد تحسين قرار بدهيم؟

اين مرد جعفر صادق (ع) است كه در نيمه اول قرن دوم هجرى راجع به زمان و مكان نظريه‌هاى ابراز كرده كه با نظريه‌هاى امروزى مطابقت مى‌نمايد.

با اين كه در نظريه‌هاى جعفر صادق (ع) راجع به زمان و مكان هيچ يك از اصطلاحات و فرمول‌هاى علمى امروزى نيست مى‌توانيم كه گفته او را با نظريه‌هاى جديد تطبيق نمائيم.

جعفر صادق (ع) مى‌گويد كه زمان بذاته، وجود ندارد و فقط بر اثر احساسات ما، براى ما داراى موجوديت مى‌شود و براى ما عبارت است از فاصله بين دو واقعه. روز و شب، بنابر نظريه جعفر صادق (ع) شاخص اندازه‌گيرى زمان‌