مباحث علمى دينى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٩٥ - فايده دهم ستون هاى نامرئى جهان

فايده دهم: ستون‌هاى نامرئى جهان‌

قال اللّه تعالى: اللَّهُ الَّذِي رَفَعَ السَّماواتِ بِغَيْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَها ثُمَّ اسْتَوى‌ عَلَى الْعَرْشِ وَ سَخَّرَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ كُلٌّ يَجْرِي لِأَجَلٍ مُسَمًّى ... (الرعد آيه ٢)

و قال تعالى: خَلَقَ السَّماواتِ بِغَيْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَها وَ أَلْقى‌ فِي الْأَرْضِ رَواسِيَ أَنْ تَمِيدَ بِكُمْ ... (لقمان، آيه ١٠)

در اين دو آيه ذكر شده كه خداوند آسمانها را بلند نمود و آفريد بدون ستون‌هايى كه (آنها را) ببينيد.

يعنى آسمانها را توسط پايه‌هاى ناديدنى (غير مرئى) آفريد و بلند نمود. ظاهرا كلمه سماوات، منظومه‌هاى شمسى و كهكشانها هر دو را شامل مى‌شود، حالا ببينيم كه اين ستونهاى غير ديدنى و غير محسوس چه مى‌باشد. اسحاق نيوتن مى‌گويد اين قوه جاذبه و دافعه است كه سيارات خورشيدها را در مدارهاى‌شان نگهداشته است، اگر جاذبه خورشيد نمى‌برود، سيارات بطرف جهت مخالف خورشيد پراكنده شده و سقوط مى‌كردند و اگر قوه دافعه نمى‌بود همه سيارات در مركز خورشيد سقوط مى‌كردند و خورشيد آنها را در شكم خود مى‌بلعيد[١] قوه دافعه از حركت سريع اجسام پيدا مى‌شود، مثلا يك قطعه سنگ و يا يك فروند طياره تا زمانى كه در حركت است سقوط نمى‌كند، وقتى‌

[١] - اين استدلال بنظر من قابل بحث است و قوه دافعه مى‌توانست آنها را در مدارشان حفظ نمايد.