مباحث علمى دينى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٦٧ - بحثى ديگر در مورد تعريف زمان و مكان

همچنين فاصله‌اى كه بين زمين و خورشيد، و غيره، وجود دارد جزو ماده است و دليل اينكه اين فاصله جزو ماده ميباشد اين است كه نيروى جاذبه از آن ميگذرد و نيروى جاذبه از ماده و ماده از نيروى جاذبه جدا نيست.

در اين نظريه بطورى كه مشاهده مى‌كنيم حتى تفاوت بين انرژى و ماده از بين رفته و هر دو يكى دانسته شده چون تصريح ميشود كه نيروى جاذبه، ماده است، و ماده نيروى جاذبه، و با هم فرق ندارند.

در اين كه از قرن هيجدهم ميلادى دانشمندان متوجه شده بودند كه ماده و انرژى دو شكل هستند از يك چيز، ترديدى وجود ندارد. ولى خواص ماده را غير از خواص انرژى ميدانستند.

اما در فيزيك جديد، تعريف ماده و انرژى طورى مشكل شده كه نميتوان گفت ماده چيست و انرژى چه ميباشد؟

تا آغاز قرن بيستم ميتوانستند بگويند كه ماده، عبارت است از انرژى متراكم، و انرژى عبارت است از ماده مواج.

ولى اكنون اين تعريف، براى مشخص كردن ماده و انرژى كافى نيست.

وقتى قوه جاذبه همان ماده شد، كه تا امروز به شكل يك انرژى متراكم و غير مواج شناخته شده بود مواج و نامتناهى مى‌شود و ناگزير با اين تعريف بايد قبول كرد كه در هستى غير از ماده وجود ندارد و هواپيماها و سفينه‌هاى فضائى در ماده پرواز مى‌نمايند.