مباحث علمى دينى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٤٦ - فايده سوم تكفير و تكفيريها

حضرت خاتم (ص) و معاد جسمانى. هر كس اين سه اصل را بپذيرد و منكر يكى از ضروريات دين همانند نمازهاى پنجگانه، روزه رمضان، زكات، حج و امثال آنها از واجبات و يا از محرمات مانند؛ زنا، لواط، سرقت، دروغ، ظلم، غصب و نظاير آنها نباشد[١] مسلمان مى باشد. و اختلافات واقعه بين مذاهب اسلامى منجر به كفر نمى‌شود، به اين چند حديث كه از طريق صحابه رسيده است توجه كنيد:

١- بخارى در كتاب مواقيت الصلاة- باب «منيبين اليه ...» در حديثى نقل مى‌كند كه رسول خدا (ص) به وفد عبد القيس فرمود:

امركم باربع و انهاكم عن اربع، الايمان باللّه، ثم فسر لهم: (شهادة ان لا اله الا اللّه و انى رسول اللّه و اقام الصلاة و ايتاء الزكاة و أن تودوا لى خمس ما غنمتم ...)

در اين حديث، آنحضرت (ص) ايماان را به گواهى دادن به اينكه معبودى جز خداوند نيست و اينكه من فرستاده او مى‌باشم و بر پا داشتن نماز، دادن زكات و دادن خمس- پنج يكه- غنيمت، بيان فرموده است و اين حديث برقم ٥٣، ٨٧، ٥٢٣، ١٣٩٨، ٣٠٩٥، ٣٥١٠، ٤٣٦٨، ٤٣٦٩، ٦١٧٦، ٧٢٦٦، ٧٥٥٦، كتاب بخارى بنحوى تكرار شده است. و

[١] - جمعى مجرد انكار ضرورى را موجب كفر دانسته‌اند و جمع ديگرى آنرا مشروط به استلزم تكذيب حضرت پيامبر( ص) نموده و گفته‌اند كه انكار يكى از ضروريات دينى گاهى موجب كفر مى‌شود كه از لازمه آن تكذيب آنحضرت( ص) لازم آيد.