مباحث علمى دينى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٥٩ - نذورات و قربانى براى اولياى متوفى

استدلال دوم نيز (كه پسر عبد الوهاب ذكر كرده) نيز موجب شرك نمى شود بلكه نتيجه آن اين است كه توسل مذكور بيهوده و غلط مى‌شود نه اينكه موجب شرك شود چون توسل‌كننده به ربوبيت وسيله- على الفرض- اعتقاد ندارد. و لذا خليفه دوم به عباس عموى آنحضرت (ص) در آمدن باران توسل جست در حاليكه عباس قدرت انزال باران را نداشت و نه مستجاب الدعوه بود تنها احتمال استجابت دعاى او مى‌رفت. و همين احتمال توسل خليفه را از لغويت بيرون مى‌كند. (دقت كنيد)

نذورات و قربانى براى اولياى متوفى:

معناى نذر اين است كه كسى بگويد از براى خدا بر ذمه من يا گردن من است كه فلان كار را بكنم يا اگر فلان كار من اجرا شد فلان كار را بكنم.

اگر كسى نذر كند كه از براى خداوند بر ذمه من است كه بر مزار فلان شخص عالم متدين، مردم را اطعام كنم هيچ اشكالى ندارد، بلكه واجب است كه بنذر خود وفا كند و اگر بگويد از براى خداوند به عهده من است كه در فلان مزار گوسفندى را ذبح كنم، چنانچه در موقع ذبح نام خداوند را ببرد و آنرا ذبح كند، هيچ ايرادى ندارد، قربانى و ذبح بايد بنام خداوند باشد نه بنام غير خدا كه خوردن آن حرام است‌ (وَ ما أُهِلَّ بِهِ لِغَيْرِ اللَّهِ‌) (وَ ما ذُبِحَ عَلَى النُّصُبِ) و چنانچه ثواب اطعام را براى صاحب قبر اهداء كند كار خوبى كرده است.