مباحث علمى دينى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢١٢ - فايده بيست و پنجم مزد رسالت

فايده بيست و پنجم: مزد رسالت‌

اعتبارات عقلى يا عقلايى، حكم مى‌كند كه رسولان الهى و بنيان‌گزاران دين‌هاى آسمانى، همه احتمالات سودجويى از دعوت مردم به دين و ترويج معارف و اخلاق كامله پسنديده و بالاخره تشويق مردم به عبادت خداوند، را از خود دور كنند تا مردم به گفتار آنان اعتماد كنند و حجتى معقول بر مخالفت با آنان نداشته باشند.

مثلا: رسولان پاكيزه حق تعالى نبايد علاقه شديدى به ثروت‌اندوزى، تجمل‌گرايى و تهيه غذاها، لباسها و خانه‌هاى خوب داشته باشند و حتى نبايد خواهان مزد تبليغ رسالت و اجرت ارشاد، از امتان خود باشند كه در نظر مردم عوام به عنوان يك اجير (مزدبگير) تلقى شوند.

اتفاقا موضوع مزد و اجر انبياء در ١٦ آيه قرآن ذكر شده است كه به آنها اشاره مى‌كنيم و مدلول سيزده آيه از شانزده ايه اين است كه انبياى مرسل به مردم صريحا فرموده‌اند، ما از شما مطالبه مزدى نداريم و هيچ اجرى از شما سئوال نمى‌كنيم و اجر و مزد ما تنها بر خداوند است.

حضرت نوح (ع) اولين پيامبر اولى العزم به امت خود فرموده است:

١- فَإِنْ تَوَلَّيْتُمْ فَما سَأَلْتُكُمْ مِنْ أَجْرٍ، إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى اللَّهِ‌ (يونس، ٧٢)

٢- وَ يا قَوْمِ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مالًا إِنْ أَجرِيَ إِلَّا عَلَى اللَّهِ‌ (هود، ٢٩)

٣- وَ ما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلى‌ رَبِّ الْعالَمِينَ‌ (الشعراء، ١٠٩