مباحث علمى دينى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٢٨ - فايده شانزدهم تعامل هسته اى در خورشيد

عنصر هليوم با سرعت به درون هسته خورشيد وارد مى‌گردد و هسته خورشيد پر از هيدروژن است و بمقدار آنچه وارد هسته خورشيد مى‌شود، هيدروژن از هسته مذكور خارج مى‌گردد و به هليوم تبديل مى‌شود. همين داخل شدن و بيرون شدن و تبديل آن به هليوم، نور، انرژى و حرارت را توليد مى‌كند. و چنانچه اين تعامل هسته‌اى نمى‌بود، آفتاب در داخل هسته خود خزيده و بخاموشى مى گراييد.

ادعا مى‌شود هنوز ٤٠ فيصد هيدروژن خورشيد از بين نرفته، ولى پس از يك مدت طولانى و يا روى عوامل ديگر، روزى قسمت عمده هيدروژن مذكور مصرف شده و خورشيد به آخر خود مى رسد (كُلٌّ يَجْرِي لِأَجَلٍ مُسَمًّى) اين مدت معين تنها براى خورشيد نيست كه براى همه موجودات مادى مى‌باشد كه از آيه سوم سوره مباركه احقاف بدست مى‌آيد.

بهر حال همين تعامل هسته‌اى است كه فيض خورشيد را دوامدار مى‌سازد و گرنه جرم او ظرفيت چنين سخاوت پايدارى را نداشت.

آيا اين تعامل هسته‌اى در همه ستاره‌گان خورشيدى است يا در دسته مخصوص از آنها و يا مخصوص خورشيد ما است؟ سئوالى است كه علم بايد جواب آنرا بدهد.