مباحث علمى دينى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١١٥ - فايده سيزدهم فلسفه، علم و دين در جهت دهى آدمى

ولى از طرف ديگر، اين غرايز سركش دو ضرر بسيار خطرناكى هم دارد؛ يكى براى زندگانى اجتماعى كه غرايز افراد با هم در جهان مادى كه ظرفيت آن براى ارضاى غرايز مهار نشده كور بسيار محدود مى‌باشد، منجر به تصادم و تنازع آنان مى‌شود كه اين امر حتى در قرن بيست و يكم محسوس مى‌باشد. دوم، براى تربيت و اصلاح باطن و رسيدن به سعادت در جهان ابدى بعدى.

انبيا، اوليا، مرشيدن و پيروان آنان در يك طرف، شياطين، مفسدين و فريب‌خوردگان ناكام در طرف ديگر. دسته اول، مردم را به تعديل غرايز[١] بر اساس فطرت خالص انسانى و پشتوانه ايمان بخدا و روز قيامت تشويق و ترغيب مى‌نمايند و دسته دوم، جامعه را بسوى پيروى از غرايز مهار نشده دعوت مى‌كنند. از نظر تاريخى اكثريت انسانها راه دوم را انتخاب كرده‌اند و دليلى وجود ندارد كه آينده- تا ظهور مهدى موعود- بهتر از گذشته باشد. بنابراين، حقيقت‌طلبان (دسته اول) در آينده هم در اقليت باقى خواهند ماند.

[١] - تصعيد غرايز را كه بعضى از روانشناسان براى اصلاح رفع تصادم در زندگى اجتماعى پيشنهاد كرده‌اند، ناقص و فاقد ضمانت اجرايى مى‌باشد.