مباحث علمى دينى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١١٣ - فايده سيزدهم فلسفه، علم و دين در جهت دهى آدمى
٤- از راه تكريم و عزت و علو مقام انسانى و جانشينى او در زمين،
از جانب خدا و برترى او بر اكثر مخلوقات و از اينكه روح و بدن او (تقويم) در نيكوترين وجه آفريده شده و از اينكه او يك موجود شصت و هفتاد ساله نيست و حيات جاودانى دارد و سرنوشت او در آن جهان به ابديت متصل است و او براى تكامل آفريده شده و آسمانها مسخر اوست، باو اعتماد بنفس مىدهد و او را بسوى تربيت انسانى و دورى از هوسهاى حيوانى وا مىدارد و انسانيت او را به مكارم اخلاق تقويت مىكند و او را بسوى كسب علم و كمال بوسيله انتخاب خود او سوق مىدهد.
٥- از راه تهديد به عذاب جهنم، از معاصى و مظالم و پستيها بسوى عدالت اجتماعى و عبادت آفريدگار و خدمت به همنوعان ترغيب مىنمايد. در حقيقت تطميع و تهديد دين، دو عامل بسيار مهم براى تربيت و برقرارى نظام عمومى انسانها است كه هيچ بديلى ندارد.
٦- بعثت انبياى گرامى كه افراد جا رسيده و كامل و دلسوز و خير خواه و داراى علم و بردبارى و مقاومت هستند، يكى ديگر از بركات دين است كه براى تشويق انسان به استقامت در راه حق، صورت گرفته است. ولى اين سه راه (فلسفه، علم و دين) كه همه با آثار متفاوت خود انسانها را بسوى آفريدگارشان سوق مىدهند، تا كنون