مباحث علمى دينى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٠٦ - فايده بيست و چهارم حكومت در نظر ما

رياست جمهورى و انتخاب رئيس جمهور، زمامدار، خليفه و امام را بدو مرحله حل كنيم كه شبيه به نظام پارلمانى اس.

اولا مردم به نمايندگان جامع الشرايط (مانند امانت، رشد فكرى و تخصص در يكى از رشته‌هاى علوم تجربى و پاره‌اى از علوم انسانى و علم فقه) را انتخاب كنند.

پنجم- اين مردم عبارت‌اند

الف- از مردان و زنان بالغ و عاقل و رشيد.

ب- وكيلان مسافران غايب و بيماران عاجز

ج- اولياى اطفال كه به علاوه راى خود مى‌توانند اراى اطفال كوچك فاقدين رشد عقلى خود را هم در صندوق بريزند و ديوانگان و بيهوشان حكم اطفال را دارند.

د- دختران پس از رسيدن به ده ساله‌گى اگر رشد فكرى معمولى دارند، مى‌توانند خود راى بدهند وگرنه قبل از سن رشد، ولى آنان به نيابت آنان راى مى‌دهند. و پسران كه پانزده سال آنان تمام شده مى توانند راى بدهند و قبل از اين سن اولياى آنان از جانب آنان راى مى دهند.

راى دادن به وكيلان مجلس بعد از نوشتن نامه‌اى است كه تمام شروط راى‌دهندگان در آن مشخص شده و نماينده‌ها مجبور به پيروى از آنها مكلفيت رسمى دارند و مخالف آن نمى‌توانند راى بدهند چه در امور سياسى و اقتصادى و چه در تعيين رياست جمهورى.