روش جديد اخلاق اسلامى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣١٨ - چهارم - درباره دعا

خفته به پهلو و نشسته و ايستاده بخواند و وقتى كه ضرر را از او برطرف كرديم بگذرد گويا كه ما را براى دفع ضررى كه به او رسيده بود هرگز نخوانده است.

ممكن است از اين آيه دو چيز را بفهميم اول اينكه نبايد در موقع راحتى به غفلت و تكبر و طغيان مبتلا شد و حالت گذشته را فراموش كرد، دوم اينكه بنده هميشه بايد خدا را بخواند و دعاى او در حال ناراحتى و راحتى ادامه داشته باشد.

در اين مورد رواياتى وارد شده است.[١] در صحيح هارون امام صادق (ع) مى‌فرمايد:

«ان الدعاء في الرخاء يستخرج الحوائج في البلاء»

دعا در حالى راحتى نيازمندى‌هاى زمان بلا را برطر ف مى‌كند.

در صحيح هشام مى‌فرمايد: «كسى كه در دعا پيش مى‌افتد [در حال راحتى دعا مى‌كند] در موقع نزول بلا دعايش مستجاب مى‌شود ملائكه مى‌گويد: صداى آشنائيست و از آسمان محجوب و ممنوع نگردد».

«و من لم يتقدم في الدعاء لم يستجب له اذا نزل به البلاء و قالت الملائكة ان ذا الصوت لا نعرفه»

وَ إِذا أَنْعَمْنا عَلَى الْإِنْسانِ أَعْرَضَ وَ نَأى‌ بِجانِبِهِ وَ إِذا مَسَّهُ الشَّرُّ فَذُو دُعاءٍ عَرِيضٍ‌

امام صادق (ع) در صحيح حماد مى‌فرمايد: دعا كن و نگو كه‌

[١] - كلينى بابى را عنوان كرده است و شش روايت نقل كرده است كه سه تاى آن معتبر السند است.