روش جديد اخلاق اسلامى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٣٨ - دوم - ياد خدا
صادق (ع) در صحيح ابى عبيده مىفرمايد:
«من اشد ما فرض اللّه علي خلقه ذكر اللّه كثيرا ثم قال: لا اعني سبحان اللّه و الحمدللّه و لا اله الا اللّه و اللّه اكبر و ان كان منه و لكن ذكر اللّه عند ما احل اللّه و حرم فان كان طاعة عمل بها و ان كان معصية تركها.»[١]
از جمله سخت ترين فرايض خداوند بر بندگانش ياد كردن خداوند است مقصودم ذكر زبانى نيست هرچند كه از افراد ذكر است، بلكه مرادم ياد خدا در موقع انجام حلال و حرامست كه واجب را بجا آورد و حرام را ترك كند.
بلى ياد قلبى خدا از صفات مهم مسلمان است و غفلت از خداوند باعث بدبختى.
وَ لا تُطِعْ مَنْ أَغْفَلْنا قَلْبَهُ عَنْ ذِكْرِنا وَ اتَّبَعَ هَواهُ وَ كانَ أَمْرُهُ فُرُطاً. «اطاعت كسى را كه دلش را از ياد خود غافل كردهايم و پيرو هوا و هوس خودش است منما.»
فَوَيْلٌ لِلْقاسِيَةِ قُلُوبُهُمْ مِنْ ذِكْرِ اللَّهِ أُولئِكَ فِي ضَلالٍ مُبِينٍ «واى برسخت دلان از ياد خدا آنان در گمراهى آشكارى بسر مىبرند.»
«قال رسول الله (ص) في حسنة داود: من اكثر ذكر اللّه عزوجل احبه اللّه و من ذكر اللّه كثيرا كتب له برأتان: برأة من النار و برأة من النفاق»[٢]
هركسى كه خدا را زياد ياد كند خدا دوستش مىدارد و دو
[١] - ص ١٢٧ ج ٣ اصول كافى.
[٢] - ص ٢٥٩ ج ٤ اصول كافى.