است. او ره‌نماى ره‌يافته است. او پسنديده پاك و باپرواى پاكيزه پنهان است. او قيام كننده ره‌يافته است. او غايب پوشيده است. او بينا و شنواست. او جانشين مراقب و انتظار نشسته است. او پيروزمندِ يارى شده است. او نام‌ها و لقب‌هايى دارد: حمد، حامد، حميد، محمود، محمّد؛ و كنيه‌هايى: ابو القاسم و ابو جعفر. گفته مى‌شود: او كنيه‌هاى يازده امام را دارد. او امام است و مايه اميد. او ميخ زمين است. خداوند به او حكمت و سخنِ فيصله‌دهنده داده است، همان گونه كه در كودكى به يحيى داد؛ و او را در اوان كودكى امام كرد، همان گونه كه عيسى بن مريم را پيامبر كرد.[١]

٤٤٠. الإقبال‌- به نقل از ابو عمرو محمّد بن محمّد نصر سَكونى-: از ابو بكر احمد بن محمّد بن عثمان بغدادى خواستم كه دعاهاى ماه رمضان را كه عمويش، ابو جعفر محمّد بن عثمان بن سعيد عمرى- كه خدا از او راضى باشد و راضى‌اش كند- مى‌خوانده است، به من بدهد. او دفترى جلد شده با چرم سرخ (شنگرف) برايم آورد و من دعاهاى فراوانى از روى آن استنساخ كردم كه از جمله اين بود:

اين دعا را در هر شب از ماه رمضان مى‌خوانى، كه دعا در اين ماه را فرشتگان مى‌شنوند و براى خواننده‌اش آمرزش مى‌طلبند و آن، اين است: «خدايا! من ثنا را با ستايش تو مى‌آغازم و تو درستى را با نعمت‌بخشى‌ات استوار مى‌دارى .... خدايا! بر ولىّ امرت، قائم اميد بسته به او و عدالت مورد انتظار، درود فرست و او را با فرشتگان مقرّبت در ميان گير و با روح القدس تأييدش بدار، اى پروردگار جهانيان! خدايا! او را دعوتگر به كتابت و قيام‌كننده به دينت قرار ده».[٢]

٤٤١. إعلام الورى‌: امام مهدى عليه السلام نامش، نام پيامبر خدا و كنيه‌اش، كنيه پيامبر خداست و در روايات آمده است: براى كسى روا نيست كه او را با نامش بخواند و يا با كنيه‌اش ياد كند، تا آن گاه كه خداى متعال، زمين را با ظهور او و ظهور دولتش بيارايد.

[١]. مجموعة نفيسة( ألقاب الرسول وعترته): ص ٨٤.

[٢]. الإقبال: ج ١ ص ١٣٨، تهذيب الأحكام: ج ٣ ص ١٠٨- ١١٠، مصباح المهتجّد: ص ٥٧٧- ٥٨٠ ح ٦٩٠( هر دو منبع بدون اسناد)، بحار الأنوار: ج ٢٤ ص ١٦٦ ح ١٤. نيز، براى ديدن همه حديث، ر. ك: همين دانش‌نامه: ج ٦ ص ١٧٩ ح ١٠٥٩( دعاى افتتاح).