فرمود: «اى زراره! اگر آن زمان را درك كردى، اين دعا را مدام بخوان:" خدايا! خود را به من بشناسان؛ زيرا اگر تو خود را به من نشناسانى، پيامبرت را نخواهم شناخت. خدايا! پيامبرت را به من بشناسان؛ زيرا اگر پيامبرت را به من نشناسانى، حجّت تو را نخواهم شناخت. خدايا! حجّت خود را به من بشناسان؛ زيرا اگر حجّت خود را به من نشناسانى، از دينت به كژراهه خواهم افتاد"».[١]

١٧٦. التوحيد- به نقل از ابو بصير، از امام صادق عليه السلام-: امام على عليه السلام در سخنرانى‌اش فرمود: «...

من، دست گشاده خدا به رحمت و مغفرت بر بندگانش هستم و من، دروازه آمرزش خدايم. هر كس مرا بشناسد و حقّ مرا به جا آورد، خدايش را شناخته است؛ زيرا من وصىّ پيامبرش در زمين و حجّت او بر مردمش هستم و اين را جز منكر خدا و پيامبرش، رد نمى‌كند».[٢]

١٧٧. كمال الدين‌- به نقل از حسين بن خالد، از امام رضا عليه السلام، از پدرانش عليهم السلام-: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «من، سَرور آفريده‌هاى خداى عز و جل هستم. من از جبرئيل و ميكائيل و اسرافيل و حاملان عرش خدا و همه فرشتگان مقرّبش و پيامبران فرستاده‌اش، برترم. من صاحب شفاعت و حوض شريف [كوثر] هستم. من و على، پدران اين امّتيم. هر كس ما را بشناسد، خداى عز و جل را مى‌شناسد».[٣]

١٧٨. الكافى‌- به نقل از فضل بن يسار-: امام باقر عليه السلام فرمود: «خداى عز و جل على را نشانه ميان خود و خلقش قرار داد. هر كس او را بشناسد، مؤمن است و هر كس او را انكار كند، كافر است و

[١]. كمال الدين: ص ٣٤٢ ح ٢٤( با سند معتبر)، الكافى: ج ١ ص ٣٤٢ ح ٢٩( با سند معتبر، با عبارت مشابه) وص ٣٣٧ ح ٥، الغيبة، طوسى: ص ٣٣٣ ح ٢٧٩، الغيبة، نعمانى: ص ١٦٦ ح ٦، جمال الاسبوع: ص ٣١٤، بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ١٤٦ ح ٧٠.

[٢]. التوحيد: ص ١٦٤ ح ٢( با سند معتبر)، معانى الأخبار: ص ١٧ ح ١٤، الاختصاص: ص ٢٤٨، بحار الأنوار: ج ٢٤ ص ١٩٨ ح ٢٧.

[٣]. كمال الدين: ٢٦١ ح ٧( با سند معتبر)، بحار الأنوار: ج ١٦ ص ٣٦٤ ح ٦٦. نيز، براى ديدن همه حديث، ر. ك: همين دانش‌نامه: ص ١٤٢ ح ٢٨٩.