٢٠٤. الكافى‌- به نقل از ابن ابى يعفور-: شنيدم كه امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد: «خداوند، روز قيامت با سه كس سخن نمى‌گويد و آنان را پاك نمى‌دارد و عذابى دردناك دارند: كسى كه به دروغ، ادّعاى امامت از جانب خدا كند، كسى كه امامى از جانب خدا را انكار كند، و هر كس كه بپندارد آن دو، بهره‌اى از مسلمانى دارند».[١]

٢٠٥. الكافى‌- به نقل از احمد بن عمر حلّال-: به امام كاظم عليه السلام گفتم: به من بگو: آيا عذاب كسى كه با تو دشمنى مى‌كند و حقّ فرزندى فاطمه بودنت را پاس نمى‌نهد، با بقّيه مردم يكسان است؟

فرمود: «على بن حسين (زين العابدين عليه السلام) مى‌فرمود: عذاب آنان، دو چندان است».[٢]

٢٠٦. الأمالى‌، طوسى- به نقل از عمّار بن موسى ساباطى-: به امام صادق عليه السلام گفتم: ابو اميّه يوسف بن ثابت، از شما نقل كرده كه فرموده‌ايد: با ايمان، عملى زيان نمى‌رساند و با كفر، عملى سود نمى‌بخشد.

فرمود: «ابو اميّه از تفسير آن نپرسيد! مقصود من، اين بود كه هر كس امام از خاندان محمّد را بشناسد و ولايتش را بپذيرد، سپس هر كار خيرى را براى خود انجام دهد، از او پذيرفته مى‌شود و پاداشش دو چندان مى‌شود و با شناخت امام است كه از اعمال خير سود مى‌برد. اين، مقصود من بوده است، و همين گونه خداوند، اعمال شايسته بندگانى كه ولايت حاكم ستمكارِ نصب نشده از جانب خداى متعال را پذيرفته‌اند، قبول نمى‌كند».

عبد اللَّه بن ابى يعفور به ايشان گفت: آيا خداى متعال نفرموده است: «هر كس نيكى به ميان آورد، پاداشى بهتر از آن خواهد داشت، و آنان از هراس آن روز ايمن اند»؟ پس چگونه عمل شايسته به پذيرنده حاكمان ستمكار سودى نمى‌بخشد؟

امام صادق عليه السلام فرمود: «آيا مى‌دانى كه مقصود خداى متعال از كار نيك در اين آيه چيست؟ به خدا سوگند، آن، شناخت امام و اطاعت از اوست، و خداى عز و جل فرموده است:

[١]. الكافى: ج ١ ص ٣٧٣ ح ٤( با سند صحيح) و ص ٣٧٤ ح ١٢، الغيبة، نعمانى: ص ١١٢ ح ٣( هر دو منبع با سند معتبر)، تفسير العيّاشى: ج ١ ص ١٧٨ ح ٦٤، بحار الأنوار: ج ٧ ص ٢١٢ ح ١١٣.

[٢]. الكافى: ج ١ ص ٣٧٧ ح ٢( با سند معتبر).