هر كس او را نشناسد، گم‌راه است و هر كس فرد ديگرى را همتاى او قرار دهد، مشرك است و هر كس با ولايت او [به محشر] وارد شود، به بهشت مى‌رود و هر كس با دشمنى او وارد شود، به آتش مى‌رود[١]».[٢]

٤/ ٣ فضيلت كسى كه امام زمانش را مى‌شناسد

١٧٩. الكافى‌- به نقل از اسحاق بن غالب، در ياد كرد سخنرانى امام صادق عليه السلام كه در آن، از امامان و ويژگى‌هاى آنان ياد نمود-: امام صادق عليه السلام فرمود: «خداوند عز و جل به واسطه پيشوايان هدايت از اهل بيت پيامبر ما، دين خود را آشكار گردانيد و راه راستش را روشن ساخت و درونِ چشمه‌هاى دانشش را گشود. پس هر يك از امّت محمّد صلى الله عليه و آله كه حقّ واجب امامش را شناخت، طعم شيرين ايمانش را چشيد و شكوه زيبايىِ اسلامش را دانست؛ چرا كه خداى- تبارك و تعالى- امام را به عنوان نشانى براى خَلق خويش بر نهاد و او را حجّتى بر اهل مواد و جهانش قرار داد،[٣] و ديهيم وقار بر سرش نهاد و از نور جبّاريتش، بر او پوشاند [و او را] با رشته‌اى، به آسمان پيوند مى‌دهد تا امدادهايش، از او بريده نشوند. آنچه نزد خداست، جز از طريق اسباب او به دست نمى‌آيد، و خداوند، كردارهاى بندگان را جز با شناخت او نمى‌پذيرد».[٤]

١٨٠. الكافى‌- به نقل از عمر بن ابان-: شنيدم كه امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد: «نشانه [ى امامت‌] را بشناس، كه چون آن را شناختى، تقدّم و تأخّر اين امر (ظهور) به تو زيانى‌

[١]. امامان عليهم السلام نور واحدند و شناخت همه آنها از امام على عليه السلام تا امام مهدى عليه السلام حكمى يكسان دارد.

[٢]. الكافى: ج ٢ ص ٣٨٨ ح ٢٠( با سند صحيح) وج ١ ص ٤٣٧ ح ٧، الأمالى، طوسى: ص ٤٨٧ ح ١٠٦٧( به نقل از مفضّل بن عمر از امام صادق از پدرانش عليهم السلام از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله)، بحار الأنوار: ج ٣٨ ص ١١٩ ح ٦٣. نيز، ر. ك: كمال الدين: ص ٤١٣ ح ١٥.

[٣]. مواد، جمع« مادّه» است و آن، افزونىِ متّصل است. در اين جا مراد، همه موجودات هستند كه به خداى متعال‌از جهت وجود و استكمال و استفاضه متّصل اند.

[٤]. الكافى: ج ١ ص ٢٠٣ ح ٢( با سند صحيح)، الغيبة، نعمانى: ص ٢٢٤ ح ٧، مختصر بصائر الدرجات: ص ٨٩( با سند صحيح)، بحار الأنوار: ج ٢٥ ص ١٥٠ ح ٢٥.