دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٣ - ٤/ ٧ نهى از انكار حتى يك امام از اهل بيتعليهم السلام

«هر كس كار زشتى بياورد، صورت‌هايشان در دوزخ فرو مى‌افتد. آيا جز به آنچه كردند، مجازات شدند؟» و مقصود او، از كار زشت، انكار امامى است كه از جانب خداى متعال باشد».

سپس امام صادق عليه السلام فرمود: «هر كس روز قيامت به ولايت امامِ ستمكارى نصب نشده از جانب خدا [به محشر] وارد شود و منكر حقّ ما و رد كننده ولايت ما باشد، خداى متعال، او را در روز قيامت به آتش مى‌اندازد».[١]

٢٠٧. الكافى‌- به نقل از محمّد بن مسلم-: امام باقر عليه السلام فرمود: «هر كس با عبادتى طاقت‌فرسا، خداوند عز و جل را بندگى كند، امّا پيشوايى از جانب خداوند نداشته باشد، عبادتش پذيرفته نيست ....

بدان- اى محمّد- كه پيشوايانِ ستم و پيروان آنان، از دين خدا بركنارند. خود، گم‌راه اند و [مردم را] به گم‌راهى مى‌افكنند. كارهايى كه انجام مى‌دهند، همانند خاكسترى است كه در يك روز طوفانى، تندبادى بر آن بِوَزد، [يعنى‌] از كردارشان چيزى دستگيرشان نمى‌شود. اين است گم‌راهىِ دور و دراز».[٢]

ر. ك: ص ٢١ ح ١٧٥.

٤/ ٧ نهى از انكار حتّى يك امام از اهل بيت‌عليهم السلام‌

٢٠٨. كمال الدين‌- به نقل از عبد اللَّه بن مسكان-: امام صادق عليه السلام فرمود: «هر كس يك نفر

[١]. الأمالى، طوسى: ص ٤١٧ ح ٩٣٩( با سند معتبر)، تأويل الآيات الظاهرة: ج ١ ص ٤١١ ح ٢١، بحار الأنوار: ج ٢٧ ص ١٧٠ ح ١١. نيز، ر. ك: المحاسن: ج ١ ص ٢٦٨ باب« قبول العمل»، المقنعة: ص ٣٢.

[٢]. الكافى: ج ١ ص ١٨٣ ح ٨، المحاسن: ج ١ ص ١٧٧ ح ٢٧٥( هر دو منبع با سند صحيح)، الغيبة، نعمانى: ص ١٢٧ ح ٢( با سند موثّق)، بحار الأنوار: ج ٢٣ ص ٨٧ ح ٣٠.