دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٠٣ - ج - آيه امامت و وراثت مستضعفان

پيشگويى كرده‌اند:

« «وَ لَقَدْ كَتَبْنا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُها عِبادِيَ الصَّالِحُونَ.»[١]

و در زبور، پس از ذكر نوشتيم كه زمين را بندگان صالحم به ارث مى‌برند».

در تفسير جمله اوّل اين آيه، سه نظريّه وجود دارد:

١. مقصود از «زبور»، كتب انبيا و مقصود از «ذكر»، لوح محفوظ است.

٢. منظور از «زبور»، كتاب‌هايى است كه بعد از تورات نازل شده و مقصود از «ذكر»، تورات است.

٣. مقصود از «زبور»، كتاب داوود عليه السلام است و «ذكر» كتاب موسى عليه السلام است.[٢]

در هر صورت، آيه دلالت دارد كه خداوند متعال، پيش از پيامبر خاتم صلى الله عليه و آله ساير پيام‌آوران را نيز در جريان حاكميت انسان‌هاى شايسته در جهان در آينده تاريخ قرار داده است.

ج- آيه امامت و وراثت مستضعفان‌

قرآن، تصريح مى‌نمايد كه خداوند، اراده نموده كه امامت و رهبرى جامعه بشر را به مستضعفان واگذار كند و آنان را وارثان حاكميت زمين نمايد:

«وَ نُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوارِثِينَ.»[٣]

و ما مى‌خواهيم كه بر مستضعفان زمين، منّت نهيم و آنان را امام و وارث [زمين‌] قرار دهيم».

اين آيه در ضمن آيات مرتبط با داستان موسى عليه السلام و بنى اسرائيل و مبارزه آنان با فرعونيان آمده، ليكن به روشنى بر اين معنا دلالت دارد كه اراده تخلّف‌ناپذير الهى بر[٤]

[١]. انبيا: آيه ١٠٥.

[٢]. ر. ك: مجمع البيان: ذيل آيه.

[٣]. قصص: آيه ٥.

[٤] محمدى رى‌شهرى، محمد، دانشنامه امام مهدى «عجل الله فرجه» بر پايه قرآن، حديث و تاريخ، ١٠جلد، موسسه علمى فرهنگى دار الحديث، سازمان چاپ و نشر - قم - ايران، چاپ: ١، ١٣٩٣ ه.ش.