«ضحي» گفته مي‌شود.[١٦٢] فراهيدي «ضحو» را بالاآمدن روز دانسته و «ضُحاء» را از زمان بر آمدن روز تا نزديک ظهر دانسته است.[١٦٣] ابن‌منظور علاوه بر معناي فوق، «ضحي» را به‌معناي روز نيز دانسته است.[١٦٤] بنابراين، زمان مناسب براي وليمه‌دادن، طبق اين حديث شريف، از زمان برآمدن آفتاب و قبل‌ازظهر است که در عرف به آن چاشت گفته مي‌شود و يا مي‌تواند هر ساعتي از روز باشد که عده‌اي از فقها اين ديدگاه را پذيرفته‌اند.

مرحوم «ابن‌حمزه» در «الوسيلة» پس از آنکه حکم به استحباب وليمه داده، مي‌نويسد: «مستحب است وليمه در روز واقع شود».[١٦٥] همچنين شيخ بهايي ضمن برشمردن مستحبات ازدواج مي‌گويد:

طعام‌دادن جماعتى از فقراى مؤمنان، يك روز يا دو روز... و سنّت ‌است‌ كه اين طعام‌دادن، در روز باشد.[١٦٦]

مرحوم محقق ثاني درباره زمان وليمه، چنين فرموده است:

در اينکه آيا وليمه قبل از زفاف است يا بعد از آن، در روايات تصريحي به آن نشده؛ اما ظاهر حديث سکوني از امام صادق(ع) اين است که وليمه در روز بعد از زفاف واقع شود و ظاهر روايت وشّاء از امام رضا(ع)[١٦٧] اين است که بعد از عقد واقع شود... البته ممکن است بتوان گفت همه اينها جايز است.[١٦٨]

امام خميني؟ره؟ نسبت به «ابن‌حمزه» و «شيخ بهايي»، زمان وليمه را توسعه داده و آن را مربوط به شب يا روز زفاف دانسته و فرموده: «مستحب است وليمه در شب يا روز زفاف واقع شود.»[١٦٩] آيت‌الله خويي نيز نسبت به امام خميني، زمان آن را توسعه داده و نوشته است: «وقت وليمه در