علوم و معارف قرآن و حدیث - علوم و معارف قرآن و حدیث - الصفحة ٧٦
بهطور مطلق گفته شود، حمل بر غذاي عروسي ميشود.[١٥٠]
بنابراين وليمه در لغت و اصطلاح به غذاي جشن عروسي اطلاق شده و گاهي در مهمانيهاي خانهدارشدن، حجرفتن و مانند آن نيز بهکار ميرود.
٢. جايگاه و حکم وليمه
معصومان(عهم)در احاديث خود، نسبت به وليمهدادن سفارشات فراواني کردهاند.[١٥١] معاوية بن عمار در حديثي از امام صادق(ع) چنين نقل کرده است:
شخصي به آن حضرت عرض کرد، ما در غذاي عروسي بويي را استشمام ميکنيم که در ساير غذاها آن بو را نمييابيم، حضرت فرمودند: هرگاه در يک عروسي، شتر يا گاو يا گوسفندي سر بريده شود، خداوند فرشتهاي را که مقداري مشک بهشتي بههمراه اوست، ميفرستد تا غذاي آنها را خوشبو سازد؛ پس آن بويي که استشمام ميشود بخاطر اين است.[١٥٢]
علاوه بر آن، پيامبر اکرم(صل) و امامان(عهم)در سيره عملي خود نيز پايبند به انجام اين سنّت حسنه بودهاند.[١٥٣] فقهايي مانند: شيخ مفيد، شيخ طوسي، محقق ثاني و... وليمهدادن را از مستحبات دانسته[١٥٤]و شهيد ثاني آن را مستحب مؤکّد شمرده است.[١٥٥]
سفارشاتي که در روايات نسبت به وليمه شده- به قرينه برخي روايات ديگر- محدود به يک روز و دو روز بوده و وليمهدادن در زمان بيشتر از آن، مذمت شده و عدهاي از فقها آن را مکروه ميدانند.[١٥٦] امام باقر(ع) در حديثي فرمودند: «وليمهدادن بهمدت يک روز و دو روز، کرامت است و بهمدت سه روز، خودنمايي است».[١٥٧] امام صادق(ع) نيز در حديثي از پيامبر اکرم(صل) نقل فرمودند: «وليمهدادن در روز اوّل عروسى، بهحق است و در روز دوم، نيكى است و بيشتر از آن،