اینجا بد نیست بخشی از یک مقاله که وسیله گروهی از روشنفکران مسلمان- که از روشنفکری گذشته، به «مارکسزدگی» رسیدهاند- تنظیم شده و در جزوهای اخیراً منتشر شده است، با نتیجهگیریهایش نقل کنیم. در آن مقاله آیه بالا عنوان شده و در ذیل آیه چنین آمده است:

... آنچه بیشتر جلب توجه میکند موضعگیری خداوند و همه نمودهای هستی در برابر مستضعفین زمین میباشد. تردیدی نیست که مستضعفین زمین بر مبنای تفکر قرآنی همان تودههای محروم و به اسارترفتهای هستند که در تعیین سرنوشت خود به طور جبری و قهری نقشی ندارند ... با توجه به این معنی و با در نظر گرفتن موضعگیری خداوند و همه مظاهر وجود در قبال آنها، یعنی جریان اراده مطلق حاکم بر هستی در جهت منتگذاری بر آنها، این سؤال پیش میآید که آیا چه کسانی بدین اراده خداوندی لباس تحقق میپوشانند؟ پاسخ بدین پرسش روشن است چرا که وقتی سازمان اداری جوامع را به گونه دو قطب متضاد استضعافگر و مستضعف ارزیابی کنیم و از طرفی بدانیم که تحقق اراده خداوند از یک سو به امامت و وراثت مستضعفین در زمین میانجامد و از سوی دیگر به نابودی نظامات استضعافگر و نفی آنها منتهی میشود، درمییابیم که این خودِ مستضعفین و پیامآوران آنان و روشنفکران متعهدی که از میان آنها برخاستهاند هستند که به اراده خداوند نمود عینی میدهند.

به بیان دیگر این رسولان برگزیده [١] و شهیدان برگرفته شده از میان مستضعفین [٢] هستند که گامهای ابتدایی مبارزه با نظامات طاغوتی و

[١]. در پاورقی به آیه دوم سوره جمعه که میفرماید: «هُوَ الَّذی بَعَثَ فِی الْامّیین رَسولًا» و آیه ١٢٩ ازسوره بقره ارجاع شده است که [از نظر آنها] میرسانند پیامبران از «امّت» ها هستند و امّتها یعنی تودههای محروم. ما بعداً این استدلال را مورد بررسی قرار خواهیم داد.[٢]. در پاورقی به آیه ٧٥ سوره قصص اشاره شده که: «وَ نَزَعْنا مِنْ کلِّ امَّةٍ شَهیداً» و چنین فرض شده کهاین آیه میگوید شهیدان و کشته شدگان در راه خدا همواره از میان «امّت» ها و تودهها برمیخیزند. درباره این آیه نیز سخن خواهیم گفت.