مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٤٤ - ج از نظر ایدئولوژی

بهره میگیرد و بهره میبرد و به حکم اینکه کار بهترین عامل سازنده فرد و اجتماع و بیکاری بزرگترین عامل فساد است، باید کار مفید انجام دهد. اسلام، انگل بودن و «کلّ» بر جامعه بودن را در هر شکل مورد ملعنت قرار داده است (مَلْعونٌ مَنْ ألْقی کلَّهُ عَلَی النّاسِ) [١].

١٧. قداست شغل و حرفه: شغل و حرفه علاوه بر اینکه یک تکلیف است، یک امر مقدس و محبوب خداست و شبیه جهاد است:

انَّ اللَّهَ یحِبُّ الْمُؤْمِنَ الْمُحْتَرِفَ [٢].

خداوند مؤمن صاحب حرفه را دوست میدارد.

الْکادُّ لِعِیالِهِ کالْمُجاهِدِ فی سَبیلِ اللَّهِ [٣].

آن کس که برای اداره عائله خود، خویشتن را به رنج میافکند، مانند کسی است که در راه خدا جهاد میکند.

١٨. ممنوعیت استثمار: اسلام استثمار یعنی بهرهکشی بلاعوض از کار دیگران را به هر شکل و هر لباس، ناروا و مطرود میشمارد. برای نامشروع بودن یک کار، کافی است که ثابت شود ماهیت استثماری دارد.

١٩. اسراف و تبذیر: مردم بر اموال خود تسلط دارند [٤]، ولی این تسلط به معنی این است که در چارچوبی که اسلام اجازه داده آزادی تصرف دارند و نه بیشتر.

تضییع مال به هر شکل و به هر صورت، به صورت دور ریختن، به صورت بیش از حد نیاز مصرف کردن، به صورت صرف در اشیاء لوکس و تجمّلهای فاسدکننده، که در زبان اسلام از آنها به «اسراف» و «تبذیر» تعبیر شده، حرام و ممنوع است.

٢٠. توسعه در زندگی: گسترش دادن به زندگی برای رفاه عائله (همسر و فرزندان) مادام که به تضییع حقی و یا به اسراف و تبذیر و یا به ترک یک تکلیف و