انتظار بشر از دين - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٢٦٢

دين واحد و شريعت کثير. ١٧٨

سرّ وحدت دين، ثبات فطرت انسان و اتّحاد همه جانبه آن است ١٧٨

اسلام با تبيين تصالح اديان، تصالح انبيا و اولياي الهي عليه السّلام تصالح امّـت هاي راستين پيام آوران ديني، صراط صلح جهاني را فراسوي سالکان کوي زندگي مسالمت آميز نصب مي کند. ١٧٨

سرّ تصالح اديان الهي، نزول دين از ناحيه خداي حکيم است. ١٧٩

سرّ تصالح پيام آوران الهي، عصمت آنان از سهو و نسيان علمي و مصونيت از عصيان عملي است. ١٧٩

پيروي از پيام آوران صفا و صلح، مانع کژراهه جفا و خصومت ١٧٩

فساد، زمينه ساز ضعف مراکز عبادي ـ فرهنگي ١٨٠

سخن قرآن کريم درباره تأثير سوء هدم صلح و تخريب بناي صفا و نظم طبيعي ١٨٠

بستر صراط صلح جهاني، اسلام ناب محمدي صلي الله عليه و اله و سلّم است. ١٨١

اسلام، انسان را حي متألّه مي داند؛ نه حيوان ناطق ١٨١

علم صائب و عمل صالح، دو بال مرغ ملکوتي صلح جهاني ١٨٢

دين، قانون اساسي زندگي فردي و اجتماعي در تمام شؤون است ١٨٢

اسلام، ضمن ترغيب به علوم تجربي و رياضي و... از اکتفا و اغترار به آن ها ترهيب نموده است. ١٨٣

قرآن در تبيين کتاب تکوين، يا از وحدت هويت خدا آغاز مي کند و به کثرت مظاهر خلقي آن مي پردازد يا از کثرت آيات آفرينش آغاز مي کند و به وحدت آفريدگار آن ها ختم مي کند. ١٨٤

اسلام، همراه تکريم عقل و تجربه از جهت معرفت شناختي، ضرورت انزال وحي را نيز گوشزد مي کند. ١٨٥