انتظار بشر از دين - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٩٩ - ششم اسلام و محيط زيست

را در دولت اسلامي به عهده بگيرد و مسؤول بخشي از بخش هاي حکومت ديني گردد، موظّف است هر آنچه را که براي حفظ حيات، سلامت، حيثيت اجتماعي و مانند آن، نسبت به خود به کار مي برد، براي توده مردم نيز تأمين کند. اگر خود از بهداشت و محيط سالم برخوردار است، موظف است آن را براي تمام شهروندان فراهم نمايد. اين دستور رسول گرامي اسلام صلي الله عليه و اله و سلّم در برنامه حکومتي جانشين ايشان، حضرت علي بن ابن ابي طالب عليه السّلام تجلّي خاص يافت؛ زيرا امام علي عليه السّلام چنين فرمود: ¦«وَ لـْيکُنْ نظرک في عمارة الارض أبلغ من نظرک في استجلاب الخراج لانّ ذلک لا يدرک إلاّ بالعمارة»¦؛ ١ اهتمام تو، به آباد نمودن زمين، بيش از همت گماردن تو، به جمع درآمد باشد. معلوم است که با آلوده بودن محيط زيست، هم نيروي انساني در معرض آسيب است و هم امکانات طبيعي. اسلام در تمام شؤون حيات، به دو عنصر محوري اهميت مي دهد و همگان، به ويژه دولت مردان را مسؤول تأمين آن دو رکن اساسي مي داند: يکي استحکام عمل و ديگري هنرمندي و زيبايي آن؛ يعني کاري که مطابق اصول علمي نباشد، چون متقن و استوار نيست مقبول نيست و کاري که در عين اتقان و استواري، هنرمندانه و زيبا نيست، مطبوع و مطلوب نخواهد بود. رسول گرامي اسلام صلي الله عليه و اله و سلّم درباره عنصر محوري نخست چنين فرمود : ¦«إنّ الله يحبّ إذا عمل أحدکم عملاً أن يتقنه»¦؛ ٢ يعني آنچه محبوب خداست، کار محکم وعمل مُتـْقن است و درباره عنصر محوري دوم، چنين فرمود: ¦«يحب الله العامل إذا عمل أن يحسن»¦؛ ٣ يعني آنچه محبوب خداست، کار هنرمندانه، اديبانه و زيباست. خداوند نيز جهان را با دو اصل استحکام و زيبايي آفريد و دوست دارد که