انتظار بشر از دين - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٩٨ - ششم اسلام و محيط زيست

اتمي و مانند آن، در اختيار حکمرانان مقتدر است. آنچه هم اکنون سلامت محيط زيست را تحديد مي نمايد و جوامع بشري را به مرگ يا بيماري تهديد مي کند، اقتدار تعديل نشده صاحبان صنايع اتمي است که هرگونه نعمتِ خدا داد را به سود خود و زيان ملّت هاي ديگر، مصادره مي نمايند؛ گويا مدير عامل لگام گسيخته دهکده دنياي کنوني اند.

پيام قرآن کريم که عصاره متون مقدس آسماني است، چنين است : إنّ الملوک إذا دخلوا قرية أفسدوها جعلوا أعزّة أهلها أذلّة؛ ١ پادشاهان هنگامي که داخل شهري شوند، آن را تباه مي نمايند و عزيزترين آن ها را ذليل قرار مي دهند.

سلاطين ستم و دولت مردان جور و طغيان، هنگام ورود به منطقه ديگران و زمان اقتدار بر آن و وقت نفوذ در آن به تباهي آن اقدام مي کنند. اگر در گذشته تاريخ، دخول شخصي و ورود فيزيکي لازم بود، اکنون با سرعت سرسام آور صنعت، کنترل از دور براي اِفساد کافي است. اينان که رسالت اصلي آن ها غم خواري توده محروم است، سفارت خويش را چونان دد، خون خواري مي دانند:

هر که را رنجه داشتن دين است *** تن او نيست تن که تنبّين است

کسي که از قدرت برتر برخوردار است، وظيفه سنگين تر متوجه اوست. اگر اميري مکلّف باشد که حوزه امارت خود را سالم نمايد، امير اميران که از وي به مير ميران ياد مي شود، تکليف مهم تري دارد؛ زيرا قلمرو امارت او فسيح تر و وسيع تر از منطقه امارت اميري است که خود مأمور اوست.

نظام اسلام وظيفه رسمي والي را چنين ترسيم نموده است: ¦«أيما امرءٍ ولي من أمر المسلمين شيئاً لم يحطهم بما يحوط نفسه لم يرح رائحة الجنّة»¦؛ ٣ هر کس سمتي