مباحثي از اصول فقه - محقق داماد‌، سيد مصطفى - الصفحة ٣٢ - داورى علماء درباره قراآت معتبر

قراء سه گانه متمم سبعه ( قراآت عشر ) را آحاد و قراآت متمم عشره را شاذ دانسته است . اما سيوطى تحت عنوان[ ( معرفة المتواتر و المشهود والاحاد و الشاذ و الموضوع و المدرج]( نظر قاضى جلال الدين را در آنجا كه قراآت سبعه را متواتر مى داند , رد مى نمايد . دلايل وى براى رد تواتر قراآت سبعه عبارت است از :

( ١ ) قراآت سبعه از طريق اخبار آحاد بدست ما رسيده است ,

( ٢ ) و ثاقت برخى از روات و ناقلان قراآت سبعه به ثبوت نرسيده است ,

( ٣ ) هر قارى از قراء سبعه , قراآت خود را به عنوان قراآت شخصى و منسوب به خود براى ديگران نقل مى كند و همين استدلال , دليل قاطعى است بر اينكهقراآت مذكور مستند به اجتهاد قراء و آراء شخصى آنهاست . زيرا اگر اين قراآت از طريق اخبار متواتر از خود پيامبر اسلام ( ص ) بدست آنها مى رسيد , براى اثبات صحت آنها احتياج به احتجاج و استدلال نداشتند ,

( ٤ ) انكار بعضى از محققين علوم قرآنى نسبت به عده اى از وجوه قراآت قراء سبعه .

در همين زمينه محققان و دانشمندان ديگرى نيز ضمن استدلال خود , عدم تواتر قراآت قراء سبعه را به ثبوت رسانده اند . و در مقابل , طرفداران عقيده به تواتر قراآت سبعه نيز براى اثبات نظريه خود به وجوهى استدلال مى كنند كه فشرده آن عبارت است از :

( ١ ) دعوى اجماع متقدمان و متأخران بر تواتر قراآت سبع ,

( ٢ ) اهتمام صحابه و تابعين به خود قرآن , تواتر قرائت را ثابت مى كند ,