مباحثي از اصول فقه - محقق داماد، سيد مصطفى - الصفحة ١٤٨ - سيره
را در عداد دلايل ديگر مثل اجماع قرار نمى دهند , بلكه آنرا در نهايت از امارات ظنيه شمرده اند و حتى در عمل هم به عنوان يكى از امارات معتبره مورد قبول واقع شده است .
شايد بتوان گفت شهرت در فقه در حكم نظريه مشورتى در حقوق و قضاى عرفى است . در عرف حقوقى معاصر معمول است كه هرگاه قاضى در استنباط از مواد قانونى يا تطبيق مبانى قانونى با موارد و مصاديق دچار مشكل و ترديدى شود به عمل و رويه اكثر محاكم مراجعه و مطابق آن عمل مى كند .
سيره
سيره در لغت به معنى روش است و در اصطلاح اصول فقه , بر رويه مستمره و بناء عملى مردم نسبت به فعل يا ترك فعل اطلاق مى شود . در فقه اماميه , سيره گاهى از اوقات به عنوان يكى از منابع استخراج احكام فقهى مورد استفاده قرار مى گيرد . سيره در اصول فقه بر دو معنى اطلاق مى گردد :
١ ) سيره عقلاء منظور رويه عملى خردمندان اعم از مسلمين و غير آن مى باشد , كه آنرا در اصطلاح بناء عقلاء مى گويند .
٢ ) سيره اسلامى منظور رويه عملى مسلمانان و گاهى بعضى فرق مانند اماميه است , كه در اصطلاح , سيره اسلامى مى خوانند .
سيره به هر دو معنى فوق نزد فقهاى اماميه مستقلا ارزش فقهى ندارد و تنها زمانى ارزشمند است كه بتوان با مقدماتى كه ذيلا شرح آن خواهد آمد , موافقت معصوم را از طريق آن كشف نمود .