حج در آینه عرفان - حسین انصاریان - الصفحة ٤٨ - بي اعتمادي به توشه هاي دنيايي

مظلوم يا مرگ، از خود دفاع كند ؟

چهره و طراوت جواني

زيبايي صورت در ادوار حيات مايه غرور و كبر و نخوت و روگرداني از حق براي بسياري از فرزندان آدم بوده است.

چهره زيبا براي كسي ماندني نيست، خوشبخت آن انسان زيبا چهره اي كه زيبايي خود را نعمت خدا و زمينه اي براي ابتلا و آزمايش خويش بداند.

بنابر آنچه در روايت هاي معتبر اسلامي آمده، آن كس كه نشاط جواني را صرف عبادت و بندگي كند، در قيامت در سايه رحمت حق قرار خواهد داشت[١].

به زيبايي صورت و طراوت و نشاط جواني، به عنوان بهره اي الهي نظر كنيد و مواظب باشيد، اين نعمت براي شما تبديل به نقمت نشود و اين عنايت، به بلا و مصيبت مبدّل نگردد. آنان كه با چهره زيباي خود، به فريب ديگران دست آلودند و به خاطر جذابيت خود، هزاران بستر گناه براي ديگران پهن كردند، پس از فرو ريختن كاخ جمال به خاك پشيماني و حسرت دچار شدند و از آن حسرت و اندوه سودي نبردند.

جواني را هم چون بهار طبيعت به شمار آوريد كه بايد در فضاي آن با استمداد از هدايت الهي تمام استعدادهاي انسان ظهور و بروز كند، نه قدرتي مستقل و فضايي از نخوت كه در آتش آن، تمام قواي آدمي

[١] بحار الانوار : ٦٦/٣٧٧، باب ٣٨، حديث ٣٠.