حج در آینه عرفان - حسین انصاریان - الصفحة ٤٦ - بي اعتمادي به توشه هاي دنيايي

١ ـ دوستان

رفيق شفيقي كه واجد شرايط الهي باشد و دوستي با او باعث ازدياد ايمان و هدايت گردد و رابطه با او فقط و فقط براي خدا باشد، اعتماد بر او در حقيقت اعتماد بر خداست.

ارتباط با چنين دوستي لذت دنيا و آخرت است و اسلام، انسان را به دوستي با چنين افرادي سفارش نموده و آن را كليد خوشبختي دنيا و آخرت مي داند.

اما كساني كه دوست هوا و هوس و دوست شكم و سفره و دوست سياست غلط و رياست پوشالي هستند و دوستي آنان مايه اتلاف عمر و فساد عمل و اخلاق است، اعتماد بر آنها زندقه و فسق و تكيه بر او گناه و معصيت است و اين دوستي نه تنها پايدار نيست، بلكه روزي فرا خواهد رسيد كه اين دوستي، نقطه دشمني و عامل هلاكت خواهد شد.

تاريخ آل برمك را بخوانيد تا بر شما معلوم شود دوستي هايي كه مبناي ديني و الهي ندارند چه اندازه سست و بي پايه است. آل برمك، هارون و حكومت او را براي خويش قوي ترين تكيه گاه مي دانستند، ولي شمشير تيز هارون در چند شبانه روز به عمر آنان بي رحمانه خاتمه داد، چنان كه گويي چنين خانداني اصلاً وجود خارجي نداشتند.

قائم مقام فراهاني، آن مرد سياست و كياست، براي به سلطنت رساندن محمد شاه قاجار به اندازه يك عمر خون دل خورد، ولي پس از اين كه محمد شاه بر تخت سلطنت استقرار يافت، وزير دانشمند خود را در باغ نگارستان با كمال شقاوت خفه كرد و آن چراغ روشن سياست و درايت را از لباس هستي عريان نمود.